Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Πιστοί στις Αρχές και τις Αξίες του Αδόλφου Χίτλερ



Ο εχθρός, όσα προσωπεία και να φορέσει για να μολύνει την Ιερή μας Ιδέα, θα πέφτει πάντα σε τείχος. Ένα τείχος χτισμένο από τα «μυστικά των Αρίων», του Αίματος και της Φυλής...
Συνέχεια εδώ

RV

Ινδοευρωπαϊκή ποίηση και μυθολογία



Συγγραφέας: Martin Litchfield West
Εκδόσεις: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών. Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη
Μετάφραση: Μαρία Γεωργοπούλου
Επιμέλεια: Γεώργιος Κ. Γιαννάκης
Σελίδες: 628

Το βιβλίο αποτελεί μετάφραση από τα αγγλικά ενός κλασικού εγχειριδίου για τις συγκριτικές σπουδές των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και φιλολογιών (Indo-European Poetry and Myth, 2007). Στην ελληνική έκδοση προστέθηκαν στις υποσημειώσεις, σε ορθές αγκύ­λες, πρόσθετες πληροφορίες, κυρίως βιβλιογραφικής φύσης ή ορισμένες διευκρινιστικές σημειώσεις, με την ένδειξη [Σημ. του επιμ.]. Επίσης, μεταφράσθηκαν στην ελληνική όλα τα παραθέματα, ακόμη και εκείνα τα οποία ο συγγραφέας δεν είχε μεταφράσει στην πρωτότυπη έκδοση, ενώ σε ορι­σμένες περιπτώσεις προστέθηκε το αρχαίο ελληνικό κείμενο μαζί με τη με­τάφραση εκεί που ο συγγραφέας παραθέτει μόνο τη μετάφραση· προστέ­θηκε επίσης ένας πίνακας με συντομογραφίες, ο οποίος δεν υπάρχει στην αγγλική έκδοση.

Το εξώφυλλο της αγγλικής έκδοσης

Το περιεχόμενο του βιβλίου ποικίλει. Θέματα που διαπραγματεύεται είναι η θέση του ποιητή και της ποίησης, οι θεοί, από τον πατέρα Ουρανό και τη μητέρα Γη μέχρι τον θεό Ήλιο και την κόρη του, τους θεούς του κεραυνού, των ανέμων και της φωτιάς, τις Νύμφες και τα στοιχειά, οι παρακλητικοί ύμνοι και τα ξόρκια, οι κοσμολογικές αντιλήψεις, οι αντιλήψεις για τον θάνατο και την υπέρβαση του θανάτου με το κλέος, η τυπολογία του βασιλιά και του ήρωα, ο ήρωας ως πολεμιστής, τα στερεότυπα της αφήγησης της μάχης.

Ο Προμηθέας του Gustave Moreau, 1868

Σημείο που αξίζει να επισημάνουμε είναι η διερεύνηση των στοιχείων εκείνων που μαρτυρούν την προ­γονική ‘ινδοευρωπαϊκή’ μητρική γλώσσα Ελλήνων και Ευρωπαίων και ενός μέρους των λαών της νότιας Ασίας.

Οι ομιλητές της πρωτοελληνικής, οι οποίοι έφτασαν στην περιοχή του Αιγαίου έφεραν μαζί τους όχι μόνο μια νέα γλώσσα αλλά και μια κληρονομιά θρησκευτική, μυθολογική και ποιητική.

Πολλά στοιχεία αυτής της ινδοευρωπαϊκής παράδοσης επιβιώνουν στα ομηρικά έπη και σε άλλα πρώιμα έργα της ελληνικής λογοτεχνίας, καθώς επίσης και στις ποιητικές και τις μυθολογικές παραδόσεις άλλων ινδοευρωπαϊκών λαών.



 


Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Τα χρώματα της Ευρώπης



Στις παραδόσεις και στις θρησκείες των Αρίων παρατηρείται ένας συμβολισμός χρωμάτων. Τρεις ουρανοί «περιστρέφονται» γύρω από τη γη: ο ημερήσιος ουρανός που είναι λευκός, ο νυχτερινός που είναι μαύρος, και ο κόκκινος ουρανός του λυκόφωτος που τους χωρίζει. Τα χρώματα αυτά εμφανίζονται επίσης σε αρκετά πολεμικά λάβαρα στην Ευρώπη: 

Σημαία του Ιερού Λόχου

Στην Ελληνική Επανάσταση ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ύψωσε τη σημαία με αυτά τα χρώματα. 

Σημαία του παλαιού Γερμανικού Ράιχ (1871–1918)

Άσπρο, μαύρο και κόκκινο ήταν επίσης το λάβαρο του παλαιού Ράιχ. Ο Χίτλερ μετά από πολλές σκέψεις κατέληξε στο ότι η σημαία των Εθνικοσοσιαλιστών θα ήταν πάνω σε αυτά τα χρώματα. 

Σημαία του NSDAP

Όπως γράφει στο Ο Αγών μου: «Το κόκκινο συμβολίζει την κοινωνική τοποθέτησή μας· το λευκό την εθνικιστική μας ιδέα. Ο αγκυλωτός τον αγώνα για τον θρίαμβο των Αρίων και ακόμη τη συμβολοποίηση της θεωρίας για την παραγωγική εργασία, μιας θεωρίας που ήταν και θα ’μενε για πάντα αντισημιτική».

Άγγελος Κωνσταντίνου


RV



Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Για την προδοσία του Στράσσερ


    

Για την προδοσία του Στράσσερ και τη συνεργασία-συνωμοσία του με τον καθεστωτικό δεξιό Σλάιχερ, βασική πηγή αποτελεί το ημερολόγιο του Γκαίμπελς (βλ. περισσότερα εδώ). Η αξιοπιστία της πηγής αυτής ως προς τα πραγματικά γεγονότα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η υποκειμενική προσέγγιση στα πραγματικά γεγονότα (οι έντονες αντιδράσεις του Γκαίμπελς, εν προκειμένω) δεν μειώνουν την αξιοπιστία της καταγραφής των γεγονότων αυτών. Η σχέση του Στράσσερ με τον Σλάιχερ είναι το γεγονός εκείνο το οποίο καταγράφει ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ψευδές, εκτός αν ο Γκαίμπελς το 1932 και ένα βήμα πριν από την ανάληψη της εξουσίας από τους Εθνικοσοσιαλιστές, θα καθόταν να γράψει ψέμματα για τον Στράσσερ… Επίσης, το γεγονός ότι εφημερίδες εβραϊκής ιδιοκτησίας αναφέρθηκαν θετικά στον Στράσσερ μετά την εκδίωξή του σημαίνει πολλά...

    Παρακάτω παραθέτουμε, αυτούσια, αποσπάσματα από διάφορα βιβλία σχετικά με την προδοσία του Στράσσερ. Κάποιοι από τους συγγραφείς είναι γνωστοί αντιχιτλερικοί, οι οποίοι δεν διστάζουν να αναπαραγάγουν ψεύδη για τον Χίτλερ. Δεν θα δίσταζαν να αναφερθούν κολακευτικά στον Στράσσερ, αν η προδοσία του δεν ήταν ένα γεγονός πασίγνωστο και πλήρως αποδεδειγμένο, ώστε η όποια αμφισβήτησή του θα τους εξέθετε και θα τους καθιστούσε απολύτως και ολοφάνερα αναξιόπιστους.



Βαϊμάρη, η ανάπηρη δημοκρατία 1918-1933, Heinrich A. Winkler, εκδ. Πόλις, 2013 

Σελ. 306: «Ο Σλάιχερ θεωρούσε ότι ελλείψει μιας συμφωνίας με το σύνολο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, έστω και με τη μορφή μιας “ανακωχής”, δεν υπήρχε άλλη λύση από τη σύναψη συμφωνίας μόνο με εκείνη την τάση των Εθνικοσοσιαλιστών την οποία, όπως πίστευε, καθοδηγούσε ο Strasser. Σε περίπτωση που ο Strasser αποφάσιζε να κινηθεί μόνος του και οδηγούσε ένα σημαντικό μέρος των Εθνικοσοσιαλιστών στο κυβερνητικό στρατόπεδο, θα ανοίγονταν εντελώς νέες προοπτικές και η εσωτερική πολιτική θα άλλαζε…»

Σελ. 312: «Στις 9 Δεκεμβρίου η εφημερίδα Tägliche Rundschau (η οποία, όπως αναφέρεται στο ίδιο βιβλίο, στη σελίδα 305, από τον Αύγουστο του 1932 με χρηματοδότηση του Υπουργείου Άμυνας είχε περάσει στα χέρια του Κύκλου Tat  και του Hans Zehrer, και εθεωρείτο φερέφωνο του Σλάιχερ) δημοσίευσε μια ανακοίνωση που προκάλεσε αίσθηση: ο Gregor Strasser παραιτείτο από όλες τις κομματικές του θέσεις. Ο οργανωτικός υπεύθυνος  του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, στον οποίο πριν από πέντε ημέρες ο Σλάιχερ είχε προτείνει τη θέση του Αντικαγκελαρίου, στην ουσία εναντιωνόταν στην άρνηση του Χίτλερ να στηρίξει με ψήφο ανοχής τον Σλάιχερ».

Σελ. 313: «“Η ανταρσία απέτυχε”, σημείωσε ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του. “Ο  Strasser απομονώθηκε. Είναι νεκρός!” Ο Σλάιχερ είχε διαφορετική άποψη επί του θέματος και συνέχιζε να επενδύει στον Strasser».

Σελ. 320: «Ο Χίτλερ σε μια συνεδρίαση των γκαουλάιτερ, στις 16 Ιανουαρίου στη Βαϊμάρη, έκλεισε μια για πάντα τους λογαριασμούς του με τον πρώην οργανωτικό υπεύθυνο του κόμματος: ο Strasser δεν είχε πια κανέναν υποστηρικτή και η κυριαρχία του Χίτλερ στο εσωτερικό του κόμματος ήταν πλέον αδιαφιλονίκητη».



Εθνικοσοσιαλισμός - κίνημα, κόμμα κράτος, Κώστας Λαναράς, εκδόσεις Εντός, 2004

Σελ. 154: «Ο Schleicher επεδίωξε να προσελκύσει τον Gregor Strasser, με την ελπίδα ότι ο τελευταίος θα παρέσυρε μαζί του και ένα σοβαρό τμήμα της κοινοβουλευτικής δύναμης του NSDAP. Παρά τις ισχνές, οπωσδήποτε, πιθανότητες επιτυχίας, ο Hindenburg αποδέχτηκε το σχέδιο του Schleicher, διορίζοντάς τον στη θέση του Καγκελαρίου, στις 3 Δεκεμβρίου 1932. Ο Strasser με τη σειρά του, συμφώνησε με τις προτάσεις του Schleicher, για να σπεύσει, στη συνέχεια, να τις υποβάλει στον Χίτλερ, ο οποίος, ωστόσο, αρνήθηκε κατηγορηματικά».



Αδόλφος Χίτλερ και Εθνικοσοσιαλισμός, Νίκος Βεργίδης, Εκδόσεις Αρκαδία  

Σελ. 126: «Ο Χίτλερ συσκέφθηκε την ίδια μέρα στο ξενοδοχείο Κάιζερχοφ με τους κυριότερους συνεργάτες του. Οι Γκαίμπελς-Ραιμ τάχτηκαν αναφανδόν υπέρ της απόρριψης της πρότασης. Μια αποδοχή της θα έμπλεκε το κόμμα στον δύσοσμο λαβύρινθο των συνωμοσιών.[…] Μόνο ο Γκρέγκορ Στράσσερ διαφώνησε. Αυτός ήταν της άποψης πως το κίνημα έπρεπε να αρπάξει την ευκαιρία. Η στάση του επιβεβαιώνει τις εντοπίσεις μας, σχετικά με το ρόλο του στο κόμμα. Οι άκρατες φιλοδοξίες του τον είχαν κάνει υποχείριο των “αριστοκρατικών” κύκλων. Ήταν ο άνθρωπός τους στο κόμμα. Ήδη όμως πλησίαζε η ώρα της αλήθειας γι’ αυτόν». 

Σελ. 137: «Ο Χίτλερ κατηγορεί τον Στράσσερ σαν όργανο της ολιγαρχίας. Τη γνώμη του επικροτούν κι όλα τα στελέχη του κόμματος. Ο Στράσσερ νικιέται κατά κράτος. Αναγκάζεται να παραιτηθεί από όλα του τα αξιώματα στο κόμμα. Ταυτόχρονα διαπράττει και την τελευταία του προδοσία. Δίνει όλη την ιστορία της παραίτησής του στον Τύπο. Η ψυχρή επιστημονική ανάλυση των πραγμάτων μάς πείθει, πέραν κάθε αμφιβολίας. Η κρίση την οποία προκαλεί ο Στράσσερ, εντάσσεται στα πλαίσια της ολιγαρχικής συνωμοσίας που στοχεύει στην φθορά του NSDAP».



Η Έλευση του Γ΄ Ράιχ, Ρίτσαρντ Έβανς, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2013

Σελ. 302: «ο Σλάιχερ προσπαθώντας να πιέσει τον Χίτλερ να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, ξεκίνησε ξεχωριστές διαπραγματεύσεις με τον Στράσερ για μια ενδεχόμενη κυβερνητική θέση»




Γκαίρινγκ, Ντέιβιντ Ίρβινγκ, εκδ. Γκοβόστη, 2009


Σελ. 140:  «Τελικά ο Strasser πέθανε την ίδια ημέρα με τον Schleicher και με τον ίδιο τρόπο. "Ένα κίνημα σαν το δικό μας", έγραψε εκείνη τη χρονιά ο Γκαίρινγκ, "μπορεί να συγχωρήσει πολλά, όχι όμως την προδοσία προς έναν ηγέτη"».





Η άνοδος του Γ΄ Ράιχ, Ιωάννης Κωτούλας, έκδοση του περιοδικού «Ιστορικά Θέματα», 2005

Σελ. 70:  «Στο εσωτερικό του NSDAP μια κρίση που υποκίνησαν ορισμένα μέρη υπό τον Γκρέγκορ Στράσσερ, με εξωτερική προτροπή κρατικών κύκλων, σύντομα ατόνησε, όταν διαγράφτηκαν με συνοπτικές διαδικασίες».





Ο άγνωστος Χίτλερ, Δημοσθένης Κούκουνας, εκδ. Μέτρον

Σελ. 122:  «Νέος καγκελάριος γίνεται ο Σλάιχερ, που μέσω του Στράσερ, επιχειρεί να πείσει 60 ναζί βουλευτές να αποστατήσουν».





Χίτλερ 1889-1936 -  Ύβρις, Ian Kershow, Εκδόσεις SCRIPTA, 2005

Σελ. 442: «Ο Schleicher με την έγκριση του Hindenburg είχε συναντήσει τον Χίτλερ στις 23 Νοεμβρίου. Παρά την επιθυμία του Προέδρου, προσπαθούσε να διερευνήσει κατά πόσον ο Χίτλερ θα στήριζε μια κυβέρνηση υπό τον Schleicher. Ο Χίτλερ ήταν ανένδοτος. […]  Εν τω μεταξύ, ο Schleicher επιβεβαίωνε ότι οι πόρτες παρέμεναν ανοιχτές για τον  Gregor Strasser, ο οποίος δεν είχε παίξει κανένα ρόλο στην υπόθεση της αλληλογραφίας μεταξύ του Χίτλερ και του γραφείου του Hindenburg, και υποτίθεται ότι ήταν έτοιμος "να προβεί ο ίδιος προσωπικά στη ρήξη" αν δεν έβγαινε τίποτε από τις συζητήσεις με τον Χίτλερ. 
Ο Schleicher έβαλε αυτή την πιθανότητα στο παιχνίδι κατά τη διάρκεια των συζητήσεων μεταξύ του ιδίου, του Papen και του Hindenburg το απόγευμα της 1ης Δεκεμβρίου. Στον Strasser και σε έναν ή δύο  από τους υποστηρικτές του θα προσφέρονταν θέσεις στην κυβέρνηση. Θα μπορούσαν να πάρουν με το μέρος τους περίπου εξήντα βουλευτές των Ναζί. Ο Schleicher ήταν σίγουρος ότι θα κέρδιζε την υποστήριξη των συνδικαλιστικών οργανώσεων, του SPD (σοσιαλδημοκράτες) και των αστικών κομμάτων για μια δέσμη οικονομικών μεταρρυθμίσεων και για τη δημιουργία θέσεων εργασίας. […] Ο Hindenburg διόρισε τον Schleicher καγκελάριο του Ράιχ». 

Σελ. 444-447: «Ο Strasser το 1932 είχε δημιουργήσει καλές επαφές με κάποιους από τους σημαντικούς βιομήχανους του Ruhr, και επωφελούνταν από τις οικονομικές τους επιχορηγήσεις. [..] Επιχειρηματίες αντιμετώπιζαν τον Χίτλερ ως αμετακίνητο εμπόδιο για μια συντηρητική κυβέρνηση της Δεξιάς και άρχισαν να βλέπουν τον Strasser ως έναν πιο υπεύθυνο και δημιουργικό πολιτικό ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει μαζική ναζιστική υποστήριξη σε μια συντηρητική κυβέρνηση. Πράγματι εκείνο το διάστημα ο Strasser επηρεαζόταν όλο και περισσότερο από τις νεοσυντηρητικές ιδέες της ομάδας Tat του Hans Zehrer και συνηγορούσε στην ιδέα ενός ευρύτερου μετώπου της Δεξιάς. […]
Επιπλέον, ήταν ανελέητος και δεν έβλεπε μπροστά του τίποτε άλλο από τον δρόμο για την εξουσία. […] Τα μέλη του Κύκλου Tat σύστησαν τον Strasser στον στρατηγό Schleicher το καλοκαίρι του 1932. Ο Schleicher ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την περίπτωση που ο Gregor Strasser θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε τα συνδικάτα να στηρίξουν μια “εθνική”  ─δηλαδή απολυταρχική─ κυβέρνηση. Αυτό ήταν κάτι που ευνοούσε ο “Κύκλος Tat”. […]
Στις 31 Αυγούστου, ο Goebbels είχε σημειώσει στο ημερολόγιό του: “Για πρώτη φορά μιλάει [ο Χίτλερ] ανοιχτά γι’ αυτά που κάνει η κλίκα του Strasser στο κόμμα. Και εδώ, είχε κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά, αν και δεν έλεγε τίποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έβλεπε κιόλας”.  […] Ο Goebbels γράφει γύρω στα τέλη Σεπτεμβρίου: “Θα ήταν ευλογία, αν τελικά το κρυφό σαμποτάζ [του Strasser] ερχόταν στην επιφάνεια, έτσι ώστε ο Φύρερ να μπορέσει να δράσει εναντίον του”. […]
Σε μια συνάντηση που κρατήθηκε μυστική, στο Βερολίνο στις 3 Δεκεμβρίου, ο Schleicher πρόσφερε στον Strasser τις θέσεις του αντικαγκελαρίου και του πρωθυπουργού της Πρωσίας. […] Μετά τη συγκέντρωση της 5ης Δεκεμβρίου, ο Strasser θα πρέπει να κατάλαβε ότι οι πιθανότητες να ηγηθεί μιας ανταρσίας ενάντια στον Χίτλερ ήσαν μηδαμινές. […]»


Σελ. 449-450: «Ο Strasser έγινε ο υπ’ αριθμόν ένα προδότης του κινήματος. Ο Χίτλερ μίλησε στους γκαουλάιτερ, στους περιφερειακούς επιθεωρητές και στους βουλευτές του Ράιχσταγκ. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Völkischer Beobachter, όλοι όσοι παρευρίσκονταν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εκδηλώσει καθένας προσωπικά την αφοσίωσή του, ανταλλάσσοντας χειραψία με τον Χίτλερ. “Ο Strasser απομονώθηκε. Είναι πια νεκρός”, σημείωνε ο Goebbels θριαμβολογώντας.  […] “Οι μετοχές του δεν αξίζουν πια τίποτε. Μια μικρή παράσταση πάνω στη σκηνή. Τώρα ξαναβυθίστηκε στο τέλμα, από όπου και προερχόταν”, ήταν το σχόλιο  ─με εξωραϊσμένο ύφος─ του Goebbels για την αποπομπή του Gregor Strasser, στο ημερολόγιό του. Ο Strasser τώρα είχε αποσυρθεί ολοκληρωτικά από κάθε πολιτική δραστηριότητα και από κάθε δημόσια εμφάνιση. […] Στις αρχές του 1934 έκανε αίτηση […] να του δοθεί το τιμητικό σήμα του NSDAP, ως επιβράβευση για το γεγονός ότι ήταν μέλος του κόμματος από την επανίδρυση του κόμματος στις 25 Φεβρουαρίου του 1925. Ούτε αυτό, ούτε ένα γράμμα που έστειλε παραπονούμενος στον Rudolf Heß στις 18 Ιουνίου του 1934, τονίζοντας τις επί μεγάλο διάστημα υπηρεσίες που πρόσφερε και τη συνεχιζόμενη αφοσίωσή του στο κόμμα, μπόρεσαν να σώσουν το τομάρι του. Ο Χίτλερ δεν συγχωρούσε εκείνους που αισθανόταν ότι τον πρόδωσαν». 




Και τέλος, η Σίτσα Καραϊσκάκη, το 1934 στο βιβλίο της Das Dritte Reich durch meine Brille (Tο Γ΄ Ράιχ μέσα απ’ τα γυαλιά μου, υπό έκδοση Θούλη 9/2015), στη σελίδα 169 γράφει για αυτούς που είχαν εκτελεστεί, λίγο καιρό πριν, τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών: 
«Γι’ αυτόν τον λόγο, η προσπάθεια για απόκτηση κύρους, το ολοφάνερο κυνήγι της δημοτικότητας από την ηγετική κλίκα των SA γύρω από τον Röhm, το μυρίστηκε καλά ο λαός ήδη πριν από την σύλληψή του από τον Χίτλερ. Γι’ αυτό δεν έδειξε ίχνος κατανόησης για τις ατομιστικές φιλοδοξίες μερικών ανδρών, τους οποίους η ηγετική τους θέση τούς έκανε εγωιστές, και κανένας από τον λαό δεν υπερασπίστηκε την αυθάδειά τους».


Ristorante Verona

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Σοβιετική Δημοκρατία της Ελλάδας



Όσο περνάει οι καιρός τόσο περισσότερο μοιάζουμε με παλιά σοβιετική δημοκρατία. Τηλεοράσεις που παίζουν σοβιετικό κινηματογράφο, δημοσιογράφοι που μοιάζουν όλο και πιο πολύ με κομισάριους σε κρατικά κανάλια και όχι μόνο, το κανάλι της βουλής να προβάλει live τη σοβιετική παρέλαση από την κόκκινη πλατεία  και ο αντιγερμανισμός να είναι το αγαπημένο θέμα σε ραδιόφωνο, εφημερίδες και περιοδικά. 


Οι μόνες κοινωνικές ομάδες που κάπως προστατεύονται, έστω και υποτυπωδώς, είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι, κυρίως δε όσοι λαμβάνουν ακόμη συντάξεις ¨εθνικής αντιστάσεως¨ (αυτοί τυγχάνουν και αποδόσεως τιμών). Η ιδιωτική οικονομία καταστρέφεται μέρα με τη μέρα και όλοι μπορούν να πάρουν μέχρι 50 ευρώ την ημέρα για να ικανοποιείται έτσι και το πνεύμα του εξισωτισμού. 


Οι ουρές στις τράπεζες και αλλού (σήμα κατατεθέν της πρώην Σοβιετικής πατρίδας) μεγαλώνουν και οι αστικές συγκοινωνίες είναι δωρεάν. Το ρεύμα, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν κόβεται ακόμη και αν δεν πληρώνεις, για να μπορείς ελεύθερα να παρακολουθείς την κομμουνιστική προπαγάνδα, η οποία επί το ελληνικότερον, ξεκινάει με τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και φθάνει μέχρι το πολυτεχνείο με ενδιάμεσο σταθμό τον Σωτήρη Πέτρουλα. Μάλιστα, τηρήθηκε στη βουλή ενός λεπτού σιγή για τον Σωτήρη Πέτρουλα και τους νεκρούς της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο! Στο ίδιο καλάθι οι νεκροί της Κύπρου και ο ...Πέτρουλας. 


Πληροφορηθήκαμε ότι στάθηκε προσοχή και η κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής, η οποία επίσης προσανατολίζεται προς Ανατολάς. Ρωσία, Πούτιν και Ντούγκιν είναι το νέο εθνικό όραμα, η νέα Μεγάλη Ιδέα. Έτσι, επιτέλους, βλέπουμε μονιασμένους ακροαριστερούς και ακροδεξιούς να αγωνίζονται για ένα μεγάλο κοινό σκοπό. Τη νέα μεγάλη Σοβιετία…  



Ristorante Verona

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

EΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΝΤΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ



...Μην μας μιλάνε για εθνική κοινότητα και ότι όλοι θέλουμε το ίδιο. Οπωσδήποτε δεν θέλουμε το ίδιο, ούτε ως μέθοδο ούτε ως σκοπό. Νιώθουμε να μας χωρίζει ένας κόσμος από εκείνο το είδος αστικού πατριωτισμού που παντού και πάντα, όποτε έκανε την εμφάνισή του, αποτελούσε μόνο το πρόσχημα μιάς δειλής πίστης στο χρήμα και που γι’ αυτόν τον λόγο έγινε η αιτία και η αρχή της εθνικής μας κατάρρευσης. Όποιος θέλει το ίδιο μ’ εμάς, αυτός να προσχωρήσει στο κίνημα. Υπάρχει ακόμα αρκετός χώρος. Για όποιον δεν το κάνει αυτό, δεν πιστεύουμε ότι θέλει το ίδιο μ’ εμάς, αλλά μόνο ότι υποκρίνεται για να μας κλέψει τους επάξιους καρπούς της σποράς μας. Όμως δεν είμαστε χαζοί. Είναι μάταιο να επιχειρήσει κανείς να μας βγάλει από τον δρόμο μας με την πρόφαση κάποιας φανταστικής ουτοπικής ενότητας. Το να είσαι εθνικιστής έχει ευρεία έννοια. Για εμάς το φρόνημα αυτό έχει πολύ συγκεκριμένο και σαφές περιεχόμενο. Δεν είμαστε πατριώτες των ζήτω. Είμαστε εθνικοσοσιαλιστές.
Γιόζεφ Γκαίμπελς, απόσπασμα από το άρθρο ''Ενάντια στην αντίδραση'' που δημοσιεύτηκε στις 13 Μαίου 1929

 


πηγή:  The Stormtrooper

RV

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Η απάτη του "στρασσερισμού"



Του Άγγελου Κωνσταντίνου

Για την εκπληκτική πορεία του Αδόλφου Χίτλερ και την άνοδο του Εθνικοσοσιαλισμού έχουν γραφτεί χιλιάδες βιβλία και άρθρα. Οι προδοσίες και οι απόπειρες κατά της ζωής του δεν τον πτόησαν και δεν κλόνισαν την πίστη του για ένα μέχρι τέλους αγώνα κατά του μαρξισμού. Ένας από τους προδότες που βρέθηκαν στις τάξεις του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος ήταν και ο Gregor Strasser, ο όποιος ήταν πάντοτε αρεστός στους αντίπαλους του Χίτλερ και κανένας από τον στενό κύκλο του Φύρερ δεν του είχε εμπιστοσύνη. Οι ομιλίες του Στράσσερ στο ραδιόφωνο χαρακτηρίζονταν ‘’έξυπνες’’  από τον ιουδαϊκό Τύπο το 1932. Ο ίδιος, συγχρόνως, μηχανορραφούσε με διάφορους τρόπους κατά του NSDΑP, αποδεικνύοντας τις διαλυτικές προθέσεις του. Προσπάθησε να εφαρμόσει την ιουδαϊκή τεχνική «διαίρει και βασίλευε», αλλά σκόνταψε στην πίστη και στην αφοσίωση των οπαδών του Φύρερ. Σ’ αυτόν, τον χαμαιλέοντα, έγινε πρόταση από τoν Καγκελάριο Κουρτ φον Σλάιχερ να γίνει αντικαγκελάριος παίρνοντας μαζί του και βουλευτές του NSDAP, ώστε να το διασπάσει, τη στιγμή μάλιστα που αυτό βρισκόταν ένα βήμα πριν από την κατάκτηση της εξουσίας. Πιο πριν είχε προταθεί στον Χίτλερ να συμμετάσχει το NSDAP σε κυβέρνηση συνασπισμού, χωρίς να είναι ο ίδιος Καγκελάριος, κάτι το οποίο αρνήθηκε. Όμως, ο προδότης Στράσσερ δέχθηκε αμέσως την πρόταση, αλλά δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας την «αποστολή» του, διότι προσέκρουσε στην αδιάσπαστη συνοχή του NSDAP. 



Ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του γράφει: 

«5 Δεκεμβρίου 1932 … Έχομεν μια μακράν συνομιλία με τον Φύρερ. Κάμνομεν συμβούλιον  περί της στάσεώς μας απέναντι της κυβερνήσεως Σλάιχερ. Ο Στράσσερ αντιπροσωπεύει την άποψιν ότι πρέπει να ανεχθούμε τον Σλάιχερ. Ο Φύρερ συνεκρούσθη μαζί του. Ο Στράσσερ ζωγραφίζει όπως πάντα τα πράγματα στο κόμμα με πολύ μαύρα χρώματα. Αλλά και αυτό να ήτο αλήθεια δεν πρέπει κανείς να υποχωρή προ του σκεπτικισμού των μαζών.
    Κατόπιν μιας συμπτώσεως πληροφορούμεθα την αληθινήν αιτίαν της ανατρεπτικής πολιτικής του Στράσσερ. Είχε την Κυριακήν το βράδυ μια συνομιλία με τον Στρατηγόν Σλάιχερ κατά την οποίαν του προσέφερε την θέσιν του υποκαγγελαρίου. Ο Στράσσερ όχι μόνον δεν απέκρουσε αυτήν την προσφορά, αλλά ανεκοίνωσε την απόφασίν του όπως κατά την ενδεχομένην νέαν εκλογήν εκθέση ίδιον κατάλογον βουλευτών. Αυτό είναι αισχρά προδοσία κατά του Φύρερ και του κόμματος. Εγώ δεν εξεπλάγην καθότι δεν ανέμενα τίποτε άλλο. Τώρα περιμένομεν μόνο τη στιγμήν, που να εκτελέση δημοσίως την προδοσίαν του. 
…..
8 Δεκεμβρίου 1932 

… Το μεσημέρι εκρήγνυται η μπόμπα: ο Στράσσερ γράφει μια επιστολή προς τον Φύρερ, εις την οποίαν του αναφέρει ότι καταθέτει όλας τας υπηρεσίας του εν τω κόμματι. Δίνει ως αιτίαν ψευδείς και μη επιδεχομένους συζήτησιν λόγους: Πρέπει να οδηγήσωμεν το κόμμα προς την Αρχήν, τώρα είναι η κατάλληλος στιγμή. Το κόμμα εξαντλείται σε ανωφελή αντιπολίτευσι, δεν ημπορεί πλέον να συμβαδίση και αποκρούει κάθε ευθύνην.

Φυσικά, όλοι αυτοί οι λόγοι είναι επιφανειακοί. Δεν αποδεικνύουν τίποτε άλλο παρά ότι η ορμή του Στράσσερ στο αξίωμα του υπαρχηγού είναι δυνατώτερη παρά η πίστις προς το κόμμα….» (Από το Καϊζερχόφ εις την Καγγελαρίαν του Ράιχ, εκδ. Νέα Γενεά, 1935, μετάφραση Ευάγγελος Κυριάκης). 


Έτσι, στις 9 Δεκεμβρίου 1932 ο Γκρέγκορ Στράσσερ αποχωρεί από το NSDΑP με τον ιουδαϊκό Τύπο να  γράφει καλά λόγια για αυτόν, ενώ ο αδελφός του Όττο γράφει ένα πρόστυχο άρθρο κατά των μελών του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Ο αγώνας συνεχίζεται και στις 30 Ιανουάριου 1933 η επιτυχία έρχεται. Ο Χίτλερ ανακηρύσσεται καγκελάριος της Γερμανίας, μέσα σε τραγούδια χαράς, λαμπαδηδρομίες νέων, και το τραγούδι του μάρτυρα Χορστ Βέσσελ να το τραγουδούν χιλιάδες εθνικοσοσιαλιστές μέσα σε μια μυστικιστική ατμόσφαιρα. Το 1934 ο Χίτλερ θα ανακαλύψει ότι ο Ρεμ -ο οποίος είχε ήδη εκδηλώσει διαλυτικές τάσεις και αρχομανία και είχε γίνει ανεκτός- σχεδίαζε υπογείως ανταρσία εναντίον του, μαζί με τον Σλάιχερ.  Μετά από αυτά, θα αναλάβει προσωπικώς να τιμωρήσει τους υπονομευτές και τους προδότες της Εθνικοσοσιαλιστικής επανάστασης: κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Κολιμπρί συλλαμβάνονται και εκτελούνται μεταξύ άλλων ο Ρεμ, ο Γκρέγκορ Στράσσερ και ο Σλάιχερ. Είχε έρθει η ώρα της τιμωρίας…



Όλα τα παραπάνω γίνονται δεκτά από όλους τους ιστορικούς και ερευνητές της ιστορίας, ακόμη και τους πιο φανατικούς αντιναζί. Σήμερα δεν υπάρχει κανείς απολογητής του Στράσσερ στον κόσμο. Η όποια επίκληση του Στράσσερ και του «στρασσερισμού» γίνεται εκ του πονηρού, προκειμένου να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα. Έτσι ο Στράσσερ παρουσιάζεται ως η «αριστερή πτέρυγα» του Εθνικοσοσιαλισμού και εθνικομπολσεβίκος.  Ενώ η αλήθεια είναι ότι ο Γκρέγκορ Στράσσερ συμμάχησε με τους καθεστωτικούς δεξιούς του Στρατηγού Σλάιχερ εναντίον του Εθνικοσοσιαλισμού…

Όλα αυτά τα γεγονότα μας προκαλούν αηδία, αλλά στις μέρες μας βλέπουμε κάποιους να φορούν τη μάσκα του εθνικοσοσιαλιστή και να τιμούν τους προδότες, επιχειρώντας να σπιλώσουν την ιδέα του εθνικοσοσιαλισμού και να προκαλέσουν ιδεολογική σύγχυση.
Οι αληθινοί Εθνικοσοσιαλιστές δεν ξεχνούμε και έχοντας φωτεινό μονοπάτι στη ζωή μας την ιδεολογία της φυλής μας, συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στον μαρξισμό, τον αγώνα για την Ευρώπη και τον πολιτισμό!

Heil Hitler


πηγή: The Stormtrooper

RV

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ



Η πίστη μας στον εθνικοσοσιαλισμό είναι ολοκληρωτική, αυτό μας κρατάει ασυμβίβαστους εν έτει 2015. Δεν μπορεί να μας λυγίσει η ηθική κατάπτωση του σήμερα.
Συνέχεια εδώ


 


RV

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΧΑΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ



Μετά το δημοψήφισμα-ψήφο εμπιστοσύνης στον ΣΥΡΙΖΑ, ο πρωθυπουργός του 61,3% έπραξε εις το ακέραιο το καθήκον του: έφερε τη συμφωνία-μνημόνιο –και μάλιστα με πολύ σκληρούς όρους-  άμεσα, όπως είχε υποσχεθεί. Η στήριξη από τους ΑΝΕΛ και τη ΧΑ υπήρξε σωτήρια για τον Σύριζα. Το διχαστικό κλίμα που δημιουργήθηκε λόγω του δημοψηφίσματος προκάλεσε ρήξεις ακόμα και διακοπή σχέσεων ανάμεσα σε μέλη της ίδιας οικογένειας, σε φίλους και γνωστούς. Το πνεύμα διάσπασης και αποσύνθεσης, κύριο χαρακτηριστικό του μαρξισμού, «ενεργοποιήθηκε» προκειμένου να εξυπηρετηθούν ιδιοτελείς σκοποί. Αδίστακτοι, επικίνδυνοι και ικανότατοι συνάμα διατήρησαν τις δυνάμεις τους, ενώ οποιοδήποτε άλλο κόμμα πιθανότατα θα είχε διαλυθεί. Οι Έλληνες που με την ψήφο τους στήριξαν το μαρξιστικό μόρφωμα έπεσαν θύμα της προπαγάνδας αλλά και της δικής τους απελπισίας. Σήμερα που τα πράγματα φαίνονται πιο καθαρά, δεν θα πρέπει να οικτίρουν τον εαυτό τους γι’ αυτό, αλλά να μισήσουν τους λαοπλάνους που τους παρέσυραν.

Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για τους κομματάρχες που έπαιξαν το παιχνίδι του Σύριζα εν γνώσει τους. Η ΧΑ στήριξε και συμπορεύτηκε ανοιχτά και ξεκάθαρα με τον μαρξιστικό Σύριζα, του έδωσε τις «πολύτιμες» ψήφους της, και για να μη διαφέρει, συμμετείχε ενεργά όλο αυτό το χρονικό διάστημα στην αντιγερμανική (βλ. αντιναζιστική) υστερία. Υπάρχει όμως μία βασική, διαχρονική αρχή: δεν δίνεις το χέρι σου σε μπολσεβίκο, δηλαδή μην πιστέψεις τον λόγο του, μην πιστέψεις ότι έχετε συμφωνήσει, μην πιστέψεις ότι έχει μπέσα. Η ΧΑ μπορεί να πίστεψε ότι με τον Σύριζα θα έχει (ή, μάλλον, κάποιοι από τους κατηγορούμενους) «μια πιο δίκαιη δίκη». Η Ζωή Κωνσταντοπούλου από την αρχή επέδειξε ευνοϊκή στάση απέναντι στη ΧΑ, με τρόπο που προκάλεσε έκπληξη… Και τώρα που θέλουν να την αποδομήσουν, αντί να επικαλεστούν εύλογα τη διαφοροποίησή της κατά την ψηφοφορία της Παρασκευής, διά στόματος του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Φίλη, την κατηγορούν για «κοινοβουλευτική συμπόρευση με τη ΧΑ». Ο Σύριζα θα επιχειρήσει να αποστασιοποιηθεί πλήρως από την προηγούμενη στάση του, να πετάξει από πάνω του οτιδήποτε μπορεί να θυμίζει την ανίερη συμμαχία του με τη ΧΑ. Προφανώς, κάποιο άλλο κόμμα θα κληθεί να φανεί χρήσιμο στην κυβέρνηση. Φαίνεται, η Χρυσή Αυγή να φεύγει και το Ποτάμι να έρχεται… Μια συνηθισμένη αλλαγή ρόλων…

Άρα, η ΧΑ ας μην κατηγορεί όσους βλέπουν το πασιφανές ότι είναι παπαγαλάκια και ότι τώρα που έπεσε ο Σαμαράς θα χάσουν το μεροκάματό τους (βλέπε εδώ). 

Ευτυχής και ευλύγιστος ο αρχηγός των εθνικιστών

Ούτε με τον Μπαλτάκο, ούτε με τον Μουρούτη, ούτε με τη Ντόρα, ούτε με τον Βορίδη έχουμε σχέση. Ούτε συγγενείς κολλητούς με τον Σαμαρά. Ούτε παίρνουμε βρώμικα κοινοβουλευτικά μεροκάματα που δεν ανταποκρίνονται σε εργασία, αλλά σε υποκλίσεις και σε «κυρίες και κύριοι συνάδελφοι..» και άλλα σαλιαρίσματα στο μέχρι πρότινος μπουρδέλο και νυν ναό… 


Επίσης, η ΧΑ ας μην βάζει σεσημασμένους (πού και πού χρήσιμους) πανηλίθιους να συκοφαντούν αυτούς που κρίνουν τη στάση της. Κάθε «νόμιμο πολιτικό κόμμα» εκτίθεται και δέχεται κριτική. 

Πάντως, το ενδιαφέρον δεν είναι ποιος θα χάσει μεροκάματο τώρα που πέφτει ο Σαμαράς (τι μας νοιάζει; Οι δικοί μας συγγενείς και φίλοι δεν διορίστηκαν από τον Σαμαρά, όπως κάποιων χρυσαυγιτών), αλλά τι θα χάσει η Χρυσή Αυγή τώρα που θα πέσει η Ζωίτσα…

Σ' ένα μόνο σημείο (στον επίλογο) μπορούμε να συμφωνήσουμε με το συκοφαντικό άρθρο της ΧΑ: Η Ζωή τελικά δίνει την καλύτερη απάντηση στους ψεύτες και τους συκοφάντες.

Ristorante Verona

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

ΤΟ "ΝΑΙ" ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ



Λίγες μόνο ώρες μετά το δημοψήφισμα και το μεγάλο "ναι" στον Τσίπρα, η ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής άρχισε να μιλάει για ''προδοσία ενάντια στην λαϊκή βούληση'' (βλέπε εδώ), για ''ξεπουλήματα μέσα σε λίγες ώρες του υπερήφανου ΟΧΙ'' (βλέπε εδώ), "προδότες του λαού" (βλέπε εδώ) ''προδοσία του ΟΧΙ'' (βλέπε εδώ) κ.ά. Ανάλογα είπε και στην Ολομέλεια της Βουλής τη νύχτα της Παρασκευής...

Τι ακριβώς ''πούλησε και πρόδωσε'' η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;




Ο Τσίπρας ξεκαθάρισε ότι το ζητούμενο ήταν μία ισχυρή λαϊκή εντολή να διαχειριστεί το ΟΧΙ ως διαπραγματευτικό πλεονέκτημα και ότι δεν πρέπει να ''ανησυχεί ο κόσμος διότι θα έχουμε συμφωνία σε 48 ώρες μετά το δημοψήφισμα"(βλέπε εδώ).

Ο υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική Τσακαλώτος δήλωσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο:  
«Το πρόγραμμα δεν θα πέρναγε στη Βουλή από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ και θα έπεφτε η κυβέρνηση, γι' αυτό προχωρήσαμε σε δημοψήφισμα» (βλέπε εδώ)

Τι ακριβώς δεν κατάλαβε η Χρυσή Αυγή; Όλοι γνώριζαν ότι το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ήταν ΝΑΙ στον Τσίπρα (και στον ΣΥΡΙΖΑ). Για κάποιον που διέθετε όχι ώριμη πολιτική σκέψη αλλά κοινή λογική τα πράγματα ήταν απολύτως ξεκάθαρα. Στηρίζεις τον ΣΥΡΙΖΑ ή όχι. Γι αυτό και μετά το εκκωφαντικό 61,3 % η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ενώ θα κατέρρεε, κρατήθηκε στην εξουσία.  

Οι εξελίξεις που τρέχουν, αποδεικνύουν ότι ο Τσίπρας ήταν ακριβής σε ό,τι πριν από το δημοψήφισμα είπε. Βγαίνει λοιπόν τώρα η ηγεσία της ΧΑ και μας λέει ότι εξαπατήθηκε! 

Κανένας δεν σας εξαπάτησε. Στηρίξατε συνειδητά την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τώρα, για να δικαιολογήσετε στους ψηφοφόρους σας τη συνθηκολόγηση που κάνατε, παριστάνετε τους εξαπατημένους.


Ristorante Verona