Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αδόλφος Χίτλερ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αδόλφος Χίτλερ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

72 χρόνια μετά...





72 χρόνια μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου, αρκεί να αναρωτηθεί κανείς πώς θα χαρακτήριζε τον κόσμο από το 1945 μέχρι σήμερα, πώς θα χαρακτήριζε την κατάσταση, φυλετική, εθνική, πολιτική, πολιτισμική, κοινωνική, οικονομική, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε όλο τον Λευκό Κόσμο˙ αρκεί να αναρωτηθεί αν σήμερα υπάρχει χαρά, ευημερία, υγεία, ευμάρεια, πρόνοια, ασφάλεια, δημιουργικότητα,  ανάπτυξη του πολιτισμού, εργασία, ελπίδα, για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως 



ΑΝ ΕΙΧΕ ΝΙΚΗΣΕΙ, 
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ
ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ
ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΜΟΡΦΟΣ






RV

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Ο Φύρερ και ο Εθνικοσοσιαλισμός




Του Heinrich Himmler 

Απόσπασμα από το φυλλάδιο "Τα SS ως αντιμπολσεβικική πολεμική οργάνωση"


...Και  τότε ξεκίνησε, για τον γερμανικό λαό που βρισκόταν σε διάλυση, το τελευταίο, όπως ελπίζουμε, σχολείο του δρόμου μας προς την υπακοή. Το πεπρωμένο μάς έστειλε τον Φύρερ. Ο ίδιος, ένας υπάκουος στρατιώτης του μεγάλου γερμανικού στρατού, έφερε μέσα του ολόκληρη τη γνώση του λαού μας για ελευθερία, τιμή και για την αξία του αίματος, και μας πήρε στο σχολείο του. Δεκαπέντε χρόνια τώρα, αγώνα και νίκης, διαμόρφωσε σε εθνικοσοσιαλιστές αρχικά ελάχιστους και μετά όλο και πιο πολλούς από αυτούς που αγαπούσαν περισσότερο την ελευθερία, και αποτελούσαν τους εκλεκτούς του μαχητικού γερμανικού αίματος. Επιτρέψτε μου να ορίσω σήμερα αυτήν την έννοια (του εθνικοσοσιαλιστή) έτσι: άνθρωποι που είναι συνειδητοί φορείς της αξίας της φυλής και του αίματός μας, γνωρίζοντας ότι το αίμα είναι η πιο αναγκαία προϋπόθεση για πολιτισμό και μεγαλείο. Tαυτόχρονα, κέντρισε ακόμα και στους πιο φανατικούς την επιθυμία για ελευθερία και τιμή, παρακινώντας σε ακόμα μεγαλύτερη ενεργητικότητα, σε ακόμα πιο αλύγιστη θέληση και, τρίτον, τιθάσευσε αυτές τις δυνάμεις ασυγκράτητης θέλησης για ελευθερία και της πολύ έντονης αίσθησης της τιμής σε μια εθελοντική ‒και γι’ αυτό τόσο πιο δεσμευτική‒ υπακοή, που πήγαζε από το αίμα, την τιμή και τη θέληση για ελευθερία.

Πιστεύω πως μπορεί να δει κανείς τη γερμανική ιστορία και τον βασανιστικό δρόμο του λαού μας, για τον οποίο ευθυνόμαστε οι ίδιοι, και από αυτή τη σκοπιά. Πιστεύω ότι έτσι αποκαλύπτεται ένας σκοπός σύμφωνα με τον αιώνιο, μεγαλόψυχο νόμο αυτού του κόσμου και, έτσι, γίνεται ταυτόχρονα υπόδειξη και καθήκον, το ότι ο λαός μας δεν βρίσκεται στο τέλος του, αλλά στην αρχή της αποστολής και του έργου που μέσα στους λαούς της γης δόθηκε σε αυτόν.

πηγή: The Stormtrooper

RV

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ



    Βερολίνο, μπούνκερ, 30 Απριλίου 1945, ώρα (Γερμανίας) 15.30: ο Άγιος της Φυλής πεθαίνει εκουσίως, φροντίζοντας να μην αφήσει στους βάρβαρους το σώμα του, το οποίο παρέδωσε στο Σύμπαν. Ο άνθρωπος έπαψε να είναι αισθητός, αλλά την ίδια στιγμή γεννήθηκε ο Μύθος. 
    Χιλιάδες άνθρωποι Τον ακολούθησαν στον θάνατο. Και από αυτούς που έμειναν πίσω, κάποιοι μπορεί να δείλιασαν και να υπέκυψαν, αλλά άλλοι, οι καλύτεροι, έμειναν πιστοί μέχρι το τέλος, αγωνιζόμενοι εις το όνομά Του. Ο Φύρερ παρέμεινε παρών, παρέμεινε με ένταση στο μυαλό ή στην ψυχή του κόσμου. Δεν περνάει μέρα που να μην μνημονευτεί είτε από εχθρούς είτε από πιστούς, απόδειξη του πόσο ζωντανός παραμένει στη συνείδηση των ανθρώπων. Το πέρασμά Του δεν ήταν εφήμερο και, πολύ περισσότερο, δεν ήταν μάταιο. 
    Στη Σταυροφορία Του για την Ευρώπη, για τον πολιτισμό, για τον Λευκό Άνθρωπο ενώθηκαν πολλοί ευρωπαϊκοί λαοί. Κι αν κάποιες χώρες, τις οίδε από ποια κατάρα, δεν κατάφεραν να συγκροτήσουν μεραρχία για να πολεμήσει κατά του μπολσεβικισμού, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και σε αυτές πιστοί Του, άνθρωποι που Τον ακολούθησαν, αγωνίστηκαν και έμειναν πιστοί σε Αυτόν μέχρι το τέλος. 
    Από τις 30 Απριλίου 1945, όταν το Αρχέτυπο του Θεού ολοκλήρωσε την εκδήλωσή του, όποιος αγωνίζεται για τη Φυλή, αγωνίζεται στο όνομα του Χίτλερ. Και όποιος εναντιώνεται στη Φυλή, εκφράζει τον αγώνα του κατ’ αυτής, κυρίως με αγώνα εναντίον της μνήμης Του, εναντίον του Εθνικοσοσιαλισμού, εναντίον της διάδοσης της Ιδέας είτε με άμεσες διώξεις είτε με προσπάθεια διαστρέβλωσής της. Και όποιος, καθώς τα χρόνια περνούν, ενώ, αρχικά, υπήρξε πιστός, δειλιάζει και παύει να Τον επικαλείται, συγχρόνως παύει να αγωνίζεται ουσιαστικά για τη Φυλή. Γιατί είναι αδύνατον να μιλάς και να μάχεσαι για τη Φυλή, και να αποσιωπάς τον Χίτλερ.
    Σε όλο τον Λευκό Κόσμο, όποιος εντάσσεται στον ευγενή και ιερό αγώνα για τη διατήρηση της Φυλής, για τη διατήρηση του πολιτισμού της Φυλής μας, και την ανάπτυξή του σύμφωνα με τη Φυλή, για την ιστορική αλήθεια, για τη Ζωή, το κάνει στο όνομα του Χίτλερ. Όποιος προσπάθησε να αγωνιστεί για όλα αυτά, χωρίς να το κάνει στο όνομα του Χίτλερ, μόνο σύγχυση προκάλεσε και απέτυχε, χωρίς το πέρασμά του να αφήσει το παραμικρό ίχνος.
    Στο πλαίσιο της καθημερινής προπαγάνδας εναντίον Του, λένε, ακόμη, ότι είναι δήθεν αναχρονιστικό να Τον επικαλούμαστε, Αυτόν και την Επανάστασή Του, την πιο σύγχρονη Επανάσταση, και αυτά τα λένε αυτοί που εμπνέονται από τη Γαλλική Επανάσταση, την Οκτωβριανή Επανάσταση, ή την όποια άλλη «ανταρσία του υποκόσμου» (όπως χαρακτήρισε ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ τη Γαλλική Επανάσταση), ή από ασήμαντα, και τις περισσότερες φορές προγενέστερα του Χίτλερ, ιστορικά πρόσωπα…
    Όμως, όσο λυσσαλέα και αν συνεχίζουν να Τον πολεμούν, 72 χρόνια μετά, ο Κόσμος, μέσα στην απόλυτη παρακμή του, δεν νιώθει ότι ο Χίτλερ έπαψε να υπάρχει, δεν νιώθει ότι ο Αγώνας Του έληξε, αντίθετα Τον θυμάται, Τον επικαλείται, Τον αναζητεί…     

ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ


RV

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Προπαγανδιστική δράση για τα γενέθλια του Αδόλφου Χίτλερ σε Νορβηγία και Σουηδία



Εθνικοσοσιαλιστές των βορείων χωρών (Νορβηγία, Σουηδία) προχώρησαν την Πέμπτη 20 Απριλίου σε προπαγανδιστική δράση για τα 128 χρόνια από τη γέννηση του Αδόλφου Χίτλερ. Πραγματοποίησαν αφισοκόλληση,  διένειμαν φυλλάδια ενώ αναρτήθηκαν και πανό σε κεντρικά σημεία του Όσλο και της Στοκχόλμης. 




















Πηγή: https://www.frihetskamp.net

Ristorante Verona

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΕΤΟΣ 128 μ.Χ.─ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΡΙΟΥΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ



Σάββατο 20 Απριλίου 1889, ώρα 6.30 το απόγευμα, στη μικρή πόλη Μπραουνάου πάνω στον ποταμό Ινν, στα ψευτοσύνορα της Αυστρίας με τη Γερμανία (Βαυαρία) γεννιέται ο Αδόλφος, καρπός της αγάπης του δυναμικού και ριψοκίνδυνου Αλόις Χίτλερ και της γυναίκας του Κλάρα. Όμως, ο Αδόλφος Χίτλερ στην ουσία δεν ήταν απλώς ο γιος αυτών των δύο ανθρώπων αλλά ο ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ, o θεόσταλτος, με πιο πεζά λόγια, η πλέον εξέχουσα προσωπικότητα που πέρασε από τη γη, και αυτή είναι μία ψυχρή αντικειμενική διαπίστωση που πηγάζει από τη μελέτη της ιστορίας.


Ένας Αετός Ήρθε από τον Ήλιο-
και πάλι ο θεός Αse, ο Δημιουργός του Κόσμου
έστειλε έναν άνθρωπο να φέρει την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη.

(Απόσπασμα από ποίημα του Κνουτ Χάμσουν για τον Αδόλφο Χίτλερ)


Πήρε πάνω Του την τύχη όχι μόνο της Γερμανίας, όπως σκοπίμως παρουσιάζουν για να αποκρύψουν το μεγαλείο Του, αλλά το πεπρωμένο όλου του Λευκού πολιτισμένου Κόσμου. Κατάφερε να εξουδετερώσει τους κοινωνικούς νόμους, που περιορίζουν τον άνθρωπο που έχει ταπεινές καταβολές και έχει πληγεί από τη μοίρα, και να ανέλθει μέσα από θυσίες και έντιμο υπεράνθρωπο αγώνα στο ανώτατο αξίωμα του Κράτους. Κατάφερε να σηκώσει τη Γερμανία από τον βούρκο στον οποίο βυθιζόταν και να τη μεταμορφώσει από ένα διαλυμένο κράτος σε μια πανίσχυρη σε κάθε τομέα Δύναμη. Κατάφερε να εμπνεύσει τα φωτεινότερα μυαλά σε όλο τον Λευκό Κόσμο να τον ακολουθήσουν μέχρι τέλους και να κληροδοτήσουν στους επόμενους την εμπνευσμένη από Αυτόν πολύτιμη κληρονομιά τους. Κατάφερε να σηκώσει ψηλά τον ταπεινωμένο και δυστυχισμένο λευκό άνθρωπο, όπου κι αν βρισκόταν, να του θυμίσει την ένδοξη καταγωγή του και το λαμπρό του πεπρωμένο, πολέμησε για να του δώσει αξιοπρέπεια, να τον απαλλάξει από τα δεινά του και τα θανάσιμα αμαρτήματά του, και κυρίως κατάφερε να δώσει ελπίδα και πίστη και στις επόμενες γενιές. Από τότε κανείς Άριος, ακόμη και στις πολύ δύσκολες στιγμές, δεν μπορεί να αισθάνεται απελπισμένος ούτε μόνος. 
    Στις 20 Απριλίου 1889 στη μικρή πόλη Μπραουνάου πάνω στον ποταμό Ινν γεννήθηκε ο γιος του Ήλιου, και από τότε τίποτε δεν μπορεί να σβήσει το φως Του. Ακόμη κι αν το πιο βαθύ σκοτάδι, στο οποίο βυθιζόμαστε σήμερα,  κρύβει αυτό το φως για τους πολλούς, πάντα υπάρχουν και πάντα γεννιούνται οι Επίλεκτοι που το αντικρίζουν και το χαιρετούν: Heil Hitler!

Πηγή: Ευρωπαϊκή Αντίσταση


RV

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!



"Μέσα στο πέρασμα της Ιστορίας του ανθρώπου συμβαίνει καμιά φορά ο πολιτικός να συνταυτίζεται με τον πραγματικά θεωρητικό του πολιτικού προγράμματος. Όσο πιο σοβαρή και θετική είναι αυτή η σύζευξη, τόσο πιο δυνατές είναι οι αντιδράσεις που θα συναντήσει στην πρακτική εφαρμογή των επιδιώξεών του. Δεν ασχολείται πια για τις ανάγκες της στιγμής, ούτε για τον τυχαίο ψηφοφόρο, αλλά για σκοπούς που δεν μπορούν να τους κατανοήσουν παρά λίγοι εκλεκτοί μονάχα. Γι΄αυτό η ύπαρξή του τότε κινδυνεύει και ζει ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος. Οι αντιδράσεις των συγχρόνων του εξισώνονται από την μελλοντική αναγνώριση των απογόνων που για χάρη τους εργάζεται.

Γιατί όσο πιο ωφέλιμο είναι το έργο της μεγαλοφυίας στους απογόνους, τόσο οι σύγχρονοι δεν μπορούν να το καταλάβουν· όσο πιο σκληρός ο αγώνας, τόσο πιο δύσκολη είναι η επιτυχία. Μολαταύτα, αν, στους αιώνες, η επιτυχία δικαιώσει έναν τέτοιον άνθρωπο, θα μπορέσει ίσως στο διάστημα της γήινης ύπαρξής του να δεχτεί μερικές ωχρές εκλάμψεις της μελλοντικής δόξας του. Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι αυτοί είναι οι Μαραθωνοδρόμοι της ιστορίας: τα στεφάνια της δάφνης στολίζουν τους κροτάφους των νεκρών ηρώων.

Σ΄ αυτούς πρέπει να κατατάξουμε τους πιο μεγάλους αγωνιστές του κόσμου τούτου, που, παρ΄ όλη την ακατανοησία των συγχρόνων τους, είναι έτοιμοι να δώσουν τη μάχη για την πίστη και τα ιδανικά τους. Αυτοί είναι που μια μέρα θα βρεθούν πολύ κοντά στην καρδιά του λαού· τότε όλοι θα παραδεχτούν το άδικο που είχαν οι σύγχρονοι αυτών των μεγάλων ανθρώπων και θα θελήσουν να το αποκαταστήσουν. Η ζωή και οι πράξεις τους θα μελετηθούν μ΄έναν θαυμασμό γεμάτο συγκίνηση κι αναγνώριση και θα προσπαθήσουν ν΄ ανασύρουν μέσ΄ απ΄τo σκοτάδι όπου έζησαν, τις τσακισμένες καρδιές και τις απογοητευμένες ψυχές τους."

Απόσπασμα από το Mein Kampf

Πηγή: The Stormtrooper

RV


Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

''Η Ελλάδα επέδειξε προθυμία να ακολουθήσει τις βρετανικές δελεαστικές προτάσεις, συνδέοντας τη μοίρα της με αυτήν του εντολοδότη του βασιλιά της.''





Αποσπάσματα από την ομιλία του Χίτλερ στο Ράϊχσταγκ τον Μάιο του 1941 


«Βουλευτές! Μέλη του Γερμανικού Κοινοβουλίου! 

Η Ελλάδα [...] επέδειξε προθυμία να ακολουθήσει τις βρετανικές δελεαστικές προτάσεις, συνδέοντας τη μοίρα της με αυτήν του εντολοδότη του βασιλιά της. Πρέπει όμως για άλλη μία φορά – θεωρώ ότι το οφείλω αυτό στην ιστορική αλήθεια – να πραγματοποιήσω διάκριση μεταξύ του ελληνικού λαού και εκείνης της ολιγάριθμης καταστροφικής ηγεσίας, η οποία εμπνευσμένη από έναν αγγλόδουλο βασιλιά, είχε κατά νου λιγότερο τα πραγματικά καθήκοντα της πολιτικής ηγεσίας στο ελληνικό κράτος απ’ ό,τι την εξυπηρέτηση των σκοπών της βρετανικής πολεμικής πολιτικής, τους οποίους είχε οικειοποιηθεί. Στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα για αυτό το γεγονός. 

Ήταν πολύ δύσκολο και πικρό για εμένα, που ως Γερμανός διατηρούσα ήδη από την παιδεία μου στη νεότητά μου, αλλά και αργότερα λόγω της μεταγενέστερης σταδιοδρομίας μου, τον πλέον βαθύ σεβασμό για τον πολιτισμό και την τέχνη αυτής της χώρας, από την οποία ξεπήδησε το πρώτο φως του ανθρώπινου κάλλους και της αξιοπρέπειας, να παρακολουθώ την εξέλιξη αυτή, χωρίς να είμαι σε θέση να κάνω κάτι για αυτό. 

Η Γερμανία δεν είχε διακόψει από την πλευρά της τις διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα, αφού διατηρούσε μία μικρή ελπίδα ότι θα μπορούσε να συμβάλει με κάποιον τρόπο στην αποσαφήνιση του ζητήματος. Ωστόσο, είχα ήδη τότε επισημάνει σε διεθνές επίπεδο ότι δεν θα παρακολουθούσαμε αμέτοχοι μία επανάληψη του παλαιού σχεδίου του διαδρόμου της Θεσσαλονίκης, όπως συνέβη στον παγκόσμιο πόλεμο. 

Δυστυχώς δεν λήφθηκε σοβαρά η προειδοποίησή μου ότι αν οι Άγγλοι δημιουργούσαν προγεφύρωμα σε κάποιο σημείο της Ευρώπης, ήμασταν αποφασισμένοι να τους πετάξουμε αμέσως στην θάλασσα. Έτσι είδαμε αυτόν τον χειμώνα πώς η Αγγλία άρχισε να δημιουργεί τις βάσεις για μία νέα στρατιά με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Αρχικά διαμόρφωσαν υποτυπώδη αεροδρόμια και τις απαραίτητες εγκαταστάσεις εδάφους, με την πεποίθηση ότι θα πολύ σύντομα θα ολοκλήρωναν τις υποδομές. Τελικά δε κατέφθασε με μεταγωγικά εξοπλισμός για μία στρατιά, η οποία σύμφωνα με τα σχέδια και την άποψη του κ. Τσώρτσιλ, θα ήταν έτοιμη να αφιχθεί στην Ελλάδα έπειτα από μερικές μόνον εβδομάδες. Η εξέλιξη αυτή μας ήταν γνωστή, βουλευτές μου, όπως ήδη ανέφερα. Επί μήνες παρακολουθούσαμε τις ιδιόμορφες αυτές ενέργειες με προσοχή, αν όχι με αυτοσυγκράτηση. Οι ατυχίες του ιταλικού στρατού στην βόρειο Αφρική, οι οποίες οφείλονταν αποκλειστικά σε τεχνικά προβλήματα των αντιαρματικών τους και του εξοπλισμού των τεθωρακισμένων, δημιούργησε στον κ. Τσώρτσιλ την πεποίθηση ότι είχε έλθει η στιγμή να μεταφέρει το μέτωπο του πολέμου από τη Λιβύη στην Ελλάδα. Διέταξε τη μεταφορά των διαθέσιμων τεθωρακισμένων και των μεραρχιών πεζικού που αποτελούνταν κυρίως από Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς και νόμιζε ότι μπορούσε να πραγματοποιήσει το πραξικόπημα εκείνο που θα βύθιζε με ένα χτύπημα τα Βαλκάνια στον πόλεμο. Διέπραξε έτσι ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα από στρατηγικής άποψης σε αυτόν τον πόλεμο. Όταν πλέον δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για την πρόθεση της Αγγλίας να εδραιωθεί στα Βαλκάνια, προχώρησα στα απαραίτητα βήματα, ώστε να προετοιμαστούν σταδιακά και από την γερμανική πλευρά οι δυνάμεις εκείνες που θα επενέβαιναν στην ζωτικής για εμάς σημασίας περιοχή αυτή και που θα ήσαν σε θέση να αντιμετωπίσουν κάθε ενδεχόμενο σχέδιο του Τσώρτσιλ. Πρέπει να αναφέρω σε αυτό το σημείο ότι οι γερμανικές αυτές ενέργειες δεν στρέφονταν κατά της Ελλάδος. 


[…] Θέλησα την ειρήνη, μάρτυς μου ο Θεός. Όταν, όμως, ο κ. Χάλιφαξ διακηρύσσει χλευάζοντας ότι όλα αυτά ήταν γνωστά και ότι αναγκαστήκαμε να πολεμήσουμε, λες και αυτό ήταν κάποια επιτυχία της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής, σε αυτήν την περίπτωση, απέναντι σε μία τέτοια κακία, δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να προφυλάξω τα συμφέροντα του Ράιχ με τα μέσα, που δόξα σοι ο Θεός διαθέτουμε. 

Χάριν όμως της ιστορικής δικαιοσύνης είμαι υποχρεωμένος να διαπιστώσω ότι από τους αντιπάλους, οι οποίοι μας αντιμετώπισαν, ήταν ιδιαίτερα ο Έλληνας στρατιώτης που πολέμησε με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο. Συνθηκολογούσε τότε μόνον, όταν κάθε περαιτέρω αντίσταση ήταν αδύνατη και επομένως μάταιη. 

Είμαι όμως υποχρεωμένος επίσης να μιλήσω πλέον και για τον αντίπαλο εκείνον, ο οποίος υπήρξε η αφορμή και η αιτία αυτής της εκστρατείας. Ως Γερμανός και ως στρατιωτικός το θεωρώ ανάξιο να καθυβρίσω έναν γενναίο αντίπαλο. Θεωρώ όμως αναγκαίο να υπερασπιστώ την αλήθεια εναντίον της κομπορρημοσύνης ενός ανθρώπου, ο οποίος ως στρατιωτικός είναι άθλιος πολιτικός, όπως είναι ως πολιτικός εξίσου άθλιος στρατιωτικός, αναφέρομαι στον κ. Τσώρτσιλ».


Ristorante Verona

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Ο Τζον Φιτζέραλντ «Τζακ» Κένεντι (John Fitzgerald "Jack" Kennedy) για τον Αδόλφο Χίτλερ




Ο πρόεδρος των ΗΠΑ John Fitzgerald Kennedy:

"Ο Αδόλφος Χίτλερ είναι ένας από τους σπουδαιότερους άνδρες, οι ηλικιωμένοι τον εμπιστεύονται, οι νέοι τον λατρεύουν. Είναι η λατρεία ενός εθνικού ήρωα που έχει υπηρετήσει τη χώρα του... Μέσα σε λίγα χρόνια ο Αδόλφος Χίτλερ θα αναδυθεί από το μίσος που τον περιβάλλει ως η πιο σημαντική προσωπικότητα που έζησε ποτέ."
RV

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ




Από τον MATT KOEHL

ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ* κατά την ημερομηνία αυτή το 1939, η Βρετανία και η Γαλλία κήρυξαν πόλεμο στην Γερμανία και, έτσι,  αυτό που ήταν μια τοπική πολωνο-γερμανική διαμάχη έγινε ένας παγκόσμιος πόλεμος.
Μόλις δυο εβδομάδες μετά - στις 17 Σεπτεμβρίου - η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην Πολωνία από την ανατολή.
Αλλά αυτή την φορά οι ίδιες αυτές Δυτικές χώρες επέλεξαν να μην κηρύξουν πόλεμο. Αντί για αυτό, έγιναν  σύμμαχοι με αυτούς τους  μπολσεβίκους σφαγείς σε μια διαμάχη η οποία στοίχισε τις ζωές εκατομμυρίων, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των Πολωνών τους οποίους είχαν δεσμευτεί να υπερασπιστούν.
Η πραγματική έναρξη των εχθροπραξιών, ωστόσο, συνέβη πολύ νωρίτερα, στις 12 Μαρτίου του 1933, λίγο μετά αφού ο Χίτλερ ανέλαβε καθήκοντα, όταν ο Παγκόσμιος Εβραϊσμός κήρυξε επίσημα πόλεμο στο νέο Εθνικοσοσιαλιστικό κράτος.


Οργάνωσαν ένα παγκόσμιο οικονομικό μποϊκοτάζ, χρησιμοποιώντας τα τεράστια οικονομικά και εμπορικά μέσα τους σε μια προσπάθεια να πνίξουν το πάμπτωχο έθνος, καθώς αγωνιζόταν να αναρρώσει από τη δοκιμασία της Μεγάλης Ύφεσης.
Παρ’ όλες τις κακόβουλες προσπάθειες του Εβραϊσμού, ωστόσο, η Γερμανία όχι μόνο ανάκαμψε, αλλά προχώρησε στο να δημιουργήσει ένα μοντέλο οικονομικής επιτυχίας που δεν μπορούσε να το συναγωνιστεί καμία άλλη χώρα, ούτε η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες είχαν ενταχθεί στο αντιγερμανικό μποϊκοτάζ, ενώ την ίδια στιγμή ο λαός τους δεν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο από το να λιμοκτονεί, να πουλάει μήλα και να επισκέπτεται το συσσίτιο των απόρων.
Αποτυγχάνοντας οικτρά στις προσπάθειες του να συντρίψει την Γερμανία οικονομικά, ο Εβραϊσμός επιδίωξε να δηλητηριάσει την πηγή της κοινής γνώμης, χρησιμοποιώντας την κυριαρχία του στα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης –τον τύπο, τα βιβλία, τα περιοδικά, τις ταινίες, το ραδιόφωνο και την ψυχαγωγία– για να διαδώσει τα ψέματά του και να υποκινήσει το πιο μοχθηρό αντιγερμανικό μίσος.


Εν τω μεταξύ, ο Εβραϊσμός ήταν απασχολημένος στο να χρησιμοποιεί την τεράστια παρασκηνιακή επιρροή του στην κυβέρνηση και την διπλωματία για να ματαιώσει όλες τις εύλογες προσπάθειες να γίνει μια ειρηνική διευθέτηση στα εκκρεμή Ευρωπαϊκά ζητήματα. Πέτυχε τους στόχους του στις 3 Σεπτεμβρίου του 1939, όταν άρχισαν οι εχθροπραξίες και η στρατιωτική φάση του πολέμου εναντίον του Εθνικοσοσιαλισμού ξεκίνησε.
Όπως όλοι ξέρουμε αυτή η φάση είχε ως αποτέλεσμα την άσκοπη σφαγή  αμέτρητων εκατομμυρίων από τους οποίους ο  αριθμός των Εβραίων αποτελούσε ένα μικρό μέρος. Τελείωσε τον Μάιο 1945, όταν μια ανακωχή υπογράφηκε από τους εκπροσώπους του Γερμανικού Ράιχ – τους ίδιους εκπροσώπους τους οποίους στη συνέχεια επρόκειτο να εκτελέσουν βίαια οι νικηφόροι Σύμμαχοι μετά από μια παρωδία δίκης στη Νυρεμβέργη.
Μετά από μια ανακωχή, είναι σύνηθες να συνάψεις συνθήκη ειρήνης με τον ηττημένο αντίπαλο. Σε αυτήν την περίπτωση, περιέργως,  μετά το 1945 μια τέτοια συνθήκη με το Γερμανικό Ράιχ δεν υπεγράφη ποτέ – αν και υποτελή καθεστώτα είχαν εγκατασταθεί από τις αντίστοιχες σοβιετικές και δυτικές δυνάμεις κατοχής.


Από τεχνικής άποψης επομένως, ένας πόλεμος εξακολουθεί να υφίσταται, ένας πόλεμος τον οποίον αναγνωρίζουμε και εμείς. 
Και έτσι, σήμερα η αποτυχία να γίνει μια συνθήκη ειρήνης με το Ράιχ συμβολίζει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων και το γεγονός ότι αυτός ο πόλεμος –ο δικός μας πόλεμος– δεν τέλειωσε ποτέ!
Ο πόλεμος συνεχίζεται.


                ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ
                ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΑΡΙΕΣ ΓΕΝΙΕΣ

*Το κείμενο γράφτηκε το 2009.

Πηγή: The Stormtrooper 


Ristorante Verona

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ




Μετάφραση: Κωνσταντίνα Ιωάννου

Κάποιοι έχουν περιγράψει –ή έχουν προσπαθήσει να περιγράψουν- πολύ καλύτερα από ό,τι θα μπορούσα εγώ (που δεν βρισκόμουν εκεί) ποτέ να περιγράψω, τις τελευταίες ημέρες του Τρίτου Γερμανικού Ράιχ: την ακατανίκητη προέλαση των δυο μανιωδών στρατών (και των αντίστοιχών τους βοηθών) που εισβάλλουν μέσα στην καρδιά της  χώρας, στην οποία χρόνια τρομερών βομβαρδισμών δεν είχαν αφήσει τίποτα άλλο παρά ερείπια∙  τον τρόμο των τελευταίων και πιο σφοδρών αεροπορικών επιδρομών που αποδιοργάνωσαν τα πάντα, ενώ ροές επί ροών από πρόσφυγες συνέχιζαν να μετακινούνται στα δυτικά (θεωρώντας πως είχαν, παρ’ όλα αυτά, να φοβηθούν λιγότερα από τους Αμερικανούς –που ήταν εχθροί του Εθνικοσοσιαλισμού, χωρίς να μπορούν να αντικαταστήσουν την πίστη σε αυτόν με κάποια άλλη– παρά από τους Ρώσους, που πολεμούσαν με πλήρη αφοσίωση  στην αντίθετη πίστη)∙ τον τρόμο των τελευταίων απελπισμένων μαχών, που είχαν σκοπό να ακινητοποιήσουν για λίγο έναν εχθρό πού πλέον είχε βγει νικητής∙ και την ηθική κατάρρευση, τον φόβο, την κενή απελπισία, το πικρό συναίσθημα του να έχεις χλευαστεί και προδοθεί, εκατομμυρίων, στις καρδιές των οποίων η πίστη στον Εθνικοσοσιαλισμό ήταν αχώριστη από τη βεβαιότητα της νίκης της Γερμανίας∙ τα ηθικά ερείπια, που ήταν ακόμα πιο τραγικά και πιο μακροχρόνια από τα υλικά ερείπια.


Κάποιοι έχουν περιγράψει, ή έχουν προσπαθήσει να περιγράψουν τη φρίκη των τελευταίων ημερών του Βερολίνου, κάτω από τα αμείλικτα πυρά των ρωσικών όπλων  –του Βερολίνου, που από ψηλά «φαινόταν σαν ένας κρατήρας ενός τεράστιου ηφαιστείου» [Αυτά είναι τα λόγια της γνωστής  αεροπόρου, της Χάννα Ράιτς, που το είδε]. Στη μέση της φλεγόμενης πρωτεύουσας, στέκονταν οι πλατιοί και παρ’ όλα αυτά άθικτοι κήποι της Καγκελαρίας του Ράιχ. Εκεί, περιβαλλόμενος από μερικούς έμπιστούς του στο μπούνκερ του, υπόγεια, ο Αδόλφος Χίτλερ, ο άνθρωπος ενάντια στον χρόνο, ζούσε το προφανές τέλος όλου του έργου της ζωής του και όλων του των ονείρων, και την αρχή του μαρτυρίου του λαού του. Περισσότερο ή λιγότερο  ακριβείς αναφορές έφτασαν στον έξω κόσμο για τις τελευταίες του γνωστές κινήσεις και λέξεις. Αλλά κανένας δεν έχει καταφέρει να περιγράψει πλήρως  το υπεράνθρωπο μεγαλείο του, την τελευταία, πραγματική, εσωτερική φάση –την  τραγική αποτυχία και παρ’ όλα αυτά (θεωρούμενη από μια άποψη που ξεπερνάει κατά πολύ αυτή του πολιτικού) το αποκορύφωμα– της αφοσιωμένης του ζωής.


Στη βιογραφία του Άουγκουστ Κούμπιτσεκ για αυτόν ως νεαρό άνδρα, υπάρχει ένα απόσπασμα που είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα για να μην το αναφέρω εκτενώς. Είναι η περιγραφή ενός περιπάτου στο Φράιενμπεργκ (ενός λόφου με θέα το Λιντς) στη μέση της νύχτας, λίγο μετά αφού ο μελλοντικός Φύρερ και ο φίλος του είχαν παρακολουθήσει μαζί, στην όπερα, την παράσταση του του Ρίχαρντ Βάγκνερ Rienzi.  «Ήμασταν μόνοι», γράφει ο Κούμπιτσεκ. «Η πόλη είχε βυθιστεί κάτω από εμάς μέσα στην ομίχλη. Σαν να είχε συγκινηθεί από κάποια αόρατη δύναμη, ο Αδόλφος Χίτλερ, σκαρφάλωσε στην κορυφή του Φράιενμπερκ. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν στεκόμασταν πια μέσα στην μοναξιά και στο σκοτάδι, διότι πάνω από εμάς έλαμπαν τα άστρα.
»Ο Αδόλφος στάθηκε μπροστά μου. Έπιασε τα χέρια μου με τα χέρια του και τα κράτησε σφικτά –μια χειρονομία που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε κάνει. Μπορούσα να αισθανθώ από την πίεση των χεριών του πόσο συγκινημένος ήταν. Τα μάτια του άστραφταν πυρετωδώς. Οι λέξεις δεν έβγαιναν από το στόμα του με τη συνήθη ευκολία, αλλά εκρήγνυντο προς τα έξω τραχιές και παθιασμένες. Παρατήρησα, περισσότερο από τη φωνή του παρά από τον τρόπο που κρατούσε τα χέρια μου, πώς το επεισόδιο που είχε ζήσει (την παράσταση του Rienzi) τον είχε συνθλίψει ως το βάθος.
»Σταδιακά, άρχισε να μιλάει πιο ελεύθερα. Οι λέξεις έβγαιναν με περισσότερη ταχύτητα. Ποτέ πριν, και επίσης, ποτέ ξανά, δεν άκουσα τον Αδόλφο Χίτλερ να μιλάει όπως μιλούσε τότε, καθώς στεκόμασταν μόνοι μας κάτω από τα άστρα, σαν να ήμασταν τα μόνα πλάσματα πάνω στη γη. 
»Είναι αδύνατο για εμένα να επαναλάβω τα λόγια που ο φίλος μου είπε εκείνη την ώρα.
Κάτι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το οποίο δεν είχα προσέξει πριν, ακόμα κι όταν μου μιλούσε με ορμή, εκείνη τη στιγμή με κατέπληξε: ήταν σαν ένας άλλος εαυτός να μιλούσε μέσα από αυτόν∙ ένας άλλος εαυτός, η  παρουσία του οποίου τον συγκινούσε όσο κι εμένα.  Δεν θα μπορούσε κάποιος να πει γι’ αυτόν με κανέναν τρόπο ότι (όπως συμβαίνει καμιά φορά με λαμπρούς  ρήτορες) ήταν ενθουσιασμένος  από τα λόγια που ο ίδιος έλεγε. Απεναντίας! Είχα την αίσθηση ότι βίωνε με κατάπληξη, θα έλεγα, το ότι είχε κυριευτεί από αυτό που έβγαινε έξω από αυτόν με στοιχειακή δύναμη. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να κάνει ούτε ένα σχόλιο γι’ αυτό που παρατήρησα.  Αλλά ήταν μια κατάσταση απόλυτης έκστασης, μέσα στην οποία, χωρίς καμία αναφορά για αυτήν,  προέβαλλε την εμπειρία της παράστασης του Rienzi μέσα σε ένα ένδοξο όραμα, σε ένα άλλο επίπεδο, οικείο σε αυτόν. Ακόμα περισσότερο: η εντύπωση που είχε δεχτεί από αυτήν την ερμηνεία ήταν απλά μια εξωτερική παρόρμηση που τον ενθάρρυνε να μιλήσει. Όπως μια πλημμύρα κατεδαφίζει ένα φράγμα που έχει υποστεί ρήξη, έτσι ορμούσαν οι λέξεις από το στόμα του. Μέσα σε μεγαλειώδεις, ακαταμάχητες εικόνες, ξεδίπλωσε μπροστά μου το μέλλον του και το μέλλον του λαού μας.
»Μέχρι τότε ήμουν πεπεισμένος ότι ο φίλος μου ήθελε να γίνει καλλιτέχνης, ζωγράφος, ή αρχιτέκτονας. Εκείνη την ώρα εκεί δεν υπήρχε καν το ερώτημα για τέτοιο πράγμα. Τον απασχολούσε κάτι ανώτερο, το οποίο δεν μπορούσα ακόμη να καταλάβω… Τώρα μιλούσε για μια αποστολή που επρόκειτο να λάβει μια μέρα από τον λαό μας, με σκοπό να τον οδηγήσει έξω από τη σκλαβιά, στα ύψη της ελευθερίας… Έμελλε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω τι αυτή η φωτισμένη από τα’ άστρα ώρα, διαχωρισμένη από καθετί γήινο, σήμαινε για τον φίλο μου».


Πιο ήρεμος τώρα, μεταξύ των αστραπών των εκρήξεων και τον ήχο των κτιρίων που κατέρρεαν –οι φλόγες  και τα ερείπια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου –από ό,τι τότε, στην κορυφή του Φράιενμπεργκ, κάτω από τα αστέρια: απελευθερωμένος από την προσωρινή άγρια απελπισία που τον είχε κυριέψει στο άκουσμα των νέων της ρωσικής προέλασης προς τα δυτικά του ποταμού Όντερ, ο Αδόλφος Χίτλερ παρατηρούσε το μέλλον. Και αυτό το μέλλον –το δικό του και αυτό του Εθνικοσοσιαλισμού και της Γερμανίας, πού είχε γίνει, για πάντα, το φρούριο της καινούργιας πίστης –δεν ήταν τίποτα παραπάνω από αιωνιότητα: αιωνιότητα της αλήθειας, πιο ακλόνητη (και πιο ήρεμη) στο μεγαλείο της ακόμα και από αυτή του Γαλαξία. 
Οι Ρώσοι θα έρχονταν, και οι ‘’ανδρείοι Σύμμαχοί τους’’ από τα δυτικά θα τους συναντούσαν και θα χαίρονταν μαζί μ’ αυτούς πάνω στις στάχτες του Τρίτου Ράιχ (όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και η κόρη του Σάρα, που εθεάθησαν λίγες μέρες μετά να χασκογελούν με τους Ρώσους αξιωματικούς μπροστά από τον σκελετό του Ράιχσταγκ): Το Βερολίνο θα μπορούσε τώρα να αφανιστεί –ή να μπολσεβικοποιηθεί– και η Γερμανία να χωριστεί στα δύο ή στα τέσσερα, για χρόνια και χρόνια, να υποφέρει τέτοιο βάσανο όπως καμία άλλη χώρα στην ιστορία δεν είχε αντιμετωπίσει. 

 
Παρ’ όλα αυτά, ο Εθνικοσοσιαλισμός, η σύγχρονη έκφραση της κοσμικής αλήθειας, θα υπόμενε και θα κατακτούσε.

Ο Εθνικοσοσιαλισμός θα ανασταινόταν ξανά γιατί είναι σύμφωνος με την κοσμική πραγματικότητα και επειδή αυτό που είναι πραγματικό δεν φθείρεται. Το μονοπάτι του πόνου (via dolorosa) της Γερμανίας στην πραγματικότητα ήταν η οδός της επερχόμενης δόξας. Έπρεπε να ακολουθηθεί, εάν το προνομιούχο έθνος επρόκειτο να εκπληρώσει απόλυτα την αποστολή του, δηλαδή αν επρόκειτο να είναι το έθνος εκείνο που θα πέθαινε  για χάρη της πιο έξοχης ανθρώπινης φυλής, που την ενσάρκωσε, και που θα ανασταινόταν για ακόμα μια φορά για να ηγηθεί  των επιζώντων Αρίων που –επιτέλους!- θα καταλάβαιναν το μήνυμά του για τη ζωή και θα το κουβαλούσαν μαζί τους μέσα στο μεγαλείο του ανατέλλοντα  Χρυσού Αιώνα.


Ω, τώρα –τώρα κάτω από τα ακατάπαυστα πυρά και τον κεραυνό του ρωσικού πυροβολικού∙ τώρα, στο χείλος της καταστροφής –πώς ο άνθρωπος ενάντια στον χρόνο το καταλάβαινε αυτό!
Πάνω από αυτόν και πάνω από τον καπνό των ρωσικών κανονιών και της φλεγόμενης πόλης, πάνω από τον θόρυβο των εκρήξεων, εκατομμύρια και εκατομμύρια μίλια μακριά, τα αστέρια –τα ίδια αστέρια που έριχναν το φως τους επί της πρώτης προφητικής έκστασης αυτού του εφήβου σαράντα χρόνια πριν –φεγγοβολούσαν με όλη τους τη δόξα, στο απέραντο κενό. Και ο  άνθρωπος ενάντια στον χρόνο, που δεν μπορούσε εκείνη τη στιγμή να δει αυτά τα αστέρια, ήξερε πως η Εθνικοσοσιαλιστική του σοφία είχε θεμελιωθεί στους νόμους της φύσης∙ η σοφία του που αυτός ο απάνθρωπος κόσμος είχε καταραστεί και απορρίψει, είχε και έχει μείνει, παρ’ όλα αυτά, τόσο απρόσβλητη και αιώνια, όσο ο αιώνιος χορός τους.

Σαβίτρι Ντέβι, «The Lightning and the Sun» (Η Αστραπή και ο Ήλιος) 

πηγή: The Stormtrooper

Ristorante Verona

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

30 Ιανουαρίου 1933



Aπό το διάγγελμα του Φύρερ μέσω ραδιοφώνου προς τον γερμανικό λαό την 1η Φεβρουαρίου 1933: 

"Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν από τη δυστυχή εκείνη ημέρα που ο γερμανικός λαός, τυφλωμένος από τις υποσχέσεις που του δίνονταν τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό, ξέχασε τις υψηλότερες αξίες του παρελθόντος μας, του Ράιχ, της τιμής και της ελευθερίας, και, έτσι, έχασε τα πάντα. Από τότε, από εκείνες τις ημέρες της προδοσίας, ο Παντοδύναμος απέσυρε τη θεία χάρη Tου από το έθνος μας [...] Το έργο που πρέπει να εκπληρώσουμε είναι το πιο δύσκολο που είχε ποτέ Γερμανός πολιτικός να επιτύχει. Αλλά έχουμε απεριόριστη πίστη στο έθνος μας και στις αιώνιες αξίες του. Εργάτες, αγρότες και η μεσαία τάξη πρέπει να ενωθούν και να συμβάλουν στη δημιουργία του νέου Ράιχ. Το πρώτο και υπέρτατο καθήκον της Εθνικής Κυβέρνησης είναι η αποκατάσταση της ενότητας του πνεύματος και της βούλησης του γερμανικού λαού. Θα διαφυλάξει και θα υπερασπιστεί τα θεμέλια της δύναμης του έθνους μας. Θα προστατεύσει τον Χριστιανισμό ως τη βάση της ηθικής μας, και την οικογένεια ως το κύτταρο του έθνους και του κράτους μας. Θα σταθεί υπεράνω τάξεων και κοινωνικών καταστάσεων και θα επαναφέρει στη συνείδηση του λαού μας την φυλετική και πολιτική ενότητα και τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από αυτή. Οι βάσεις της εκπαίδευσης της γερμανικής νεολαίας θα είναι ο σεβασμός για το σπουδαίο παρελθόν μας και η περηφάνεια για την παράδοσή μας. Ως εκ τούτου, θα κηρύξει αμείλικτο πόλεμο στον πνευματικό, πολιτικό και πολιτιστικό μηδενισμό. Η Γερμανία δεν πρέπει και δεν θα βυθιστεί στην κομμουνιστική αναρχία. 




[...] Εμείς, η κυβέρνηση, έχουμε ευθύνη απέναντι στη γερμανική ιστορία να συστήσουμε έναν κατάλληλο εθνικό φορέα, έτσι ώστε να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε επιτέλους την παραφροσύνη των τάξεων και της πάλης μεταξύ τους. Δεν αναγνωρίζουμε τις τάξεις αλλά μόνο τον γερμανικό λαό, τα εκατομμύρια των αγροτών, των πολιτών, των εργατών που είτε θα ενωθούν και θα ξεπεράσουν αυτή την εποχή της εξαθλίωσης είτε θα υποκύψουν σε αυτή. [...] Τα μαρξιστικά κόμματα και οι οπαδοί τους είχαν 14 χρόνια για να αποδείξουν τις ικανότητές τους. Το αποτέλεσμα είναι ένας σωρός ερειπίων. Εμάς, γερμανικέ λαέ, δώσε μας 4 χρόνια και κρίνε μας μετά..."




Τέσσερα χρόνια, μετά στη επετειακή ομιλία του, ενθυμούμενος τα παραπάνω, ο Φύρερ είπε:

"...
Σίγουρα κανείς δεν θα αμφισβητήσει το γεγονός ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια η πιο μεγαλειώδης επανάσταση σάρωσε σαν θύελλα τη Γερμανία. Ποιος θα μπορούσε να συγκρίνει αυτή τη νέα Γερμανία με εκείνην της 30ής Ιανουαρίου, τέσσερα χρόνια πριν, όταν έδωσα τον όρκο μου πίστης μπροστά στον αξιοσέβαστο Πρόεδρο του Ράιχ;

Μιλώ για την Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση.  [...]
Γιατί η Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση ήταν από μόνη της μια επανάσταση στην παράδοση των επαναστάσεων.

[...] Το κύριο ζήτημα στο Εθνικοσοσιαλιστικό πρόγραμμα είναι να καταργήσουμε τη φιλελεύθερη αντίληψη περί του ατόμου και τη μαρξιστική έννοια για την ανθρωπότητα και να την αντικαταστήσουμε με την εθνοφυλετική κοινότητα, που έχει τις ρίζες της στη γη και τα μέλη της συνδέονται μεταξύ τους από τον δεσμό του κοινού τους αίματος. "

πηγή


Ristorante Verona


Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Η παιδεία του Εθνικοσιαλισμού στην Ευρώπη


Σύνθημα (Signal) τεύχος 11-1944


Η τύχη της Ευρώπης εξαρτάται από την αμυντική δύναμη της Γερμανίας. Η δύναμις δε αυτή δεν είναι μόνο υλική αλλά και πνευματική. 



Κατά ανάγκη πρέπει να ληφθεί υπ΄όψιν το κύριο πρόβλημα της εποχής μας, ο σοσιαλισμός. 


Προκειμένου λοιπόν περί του ερωτήματος 
Η Ευρώπη έτσι...





Ο πλούτος και η αθλιότης απλώνεται ως σύμβολον της ελλείψεως ισορροπίας μεταξύ της οικονομικής και κοινωνικής οργανώσεως της χώρας. Επειδή το συσσωρευθέν διεθνές κεφάλαιο δεν θέλει να επιλύσει το πρόβλημα της κοινωνικής κρίσεως δια του σοσιαλισμού, προσπαθεί να στρέψη τάς εσωτερικάς εντάσεις προς το εξωτερικόν και ούτω να ενισχύσει έτσι περισσότερο την δύναμη του.

Ο κεφαλαιοκρατισμός τείνει προς τον πόλεμο.


Υπό αυτές της συνθήκες, η εμπιστοσύνη του λαού κλονίζεται και ο λαός διασπάται σε δυο κομμάτια - το ένα θέλει να βλέπει το κράτος προστατευόμενο και το άλλο θέλει να εξεγερθεί εναντίον του. Λόγω αυτής της εμφύλιας διάσπασης, το έθνος ως παράγοντας διαμόρφωσης της ιστορίας εκμηδενίζεται.


Ή η Ευρώπη έτσι;



Εις ένα σοσιαλιστικό όμως κράτος όπως το Γερμανικό δέν υπάρχει ψυχολογική δυστυχία και ελλείπουν οι οικονομικές δυνάμεις, οι οποίες ωθούν προς τον ιμπεριαλισμό.

Αντιθέτως μάλιστα ενδιαφέρεται να διατηρήσει την κοινωνική ισορροπία που επέτυχε παρά να την διακινδυνεύσει δια κατακτήσεων πέρα της φυσικής του σφαίρας. Ταυτοχρόνως έχει μεγάλας εσωτερικάς υποχρεώσεις, οι οποίες δεν του επιτρέπουν να συγκεντρώσει επιθετικάς δυνάμεις. Ο σοσιαλισμός απαιτεί ειρήνην. Ένας ελεύθερος λαός με μία ελεύθερη οικονομία σε μία ελεύθερη χώρα.

Η εθνική κοινότητα



Δια να κατανοήσουμε την φύση του γερμανικού σοσιαλισμού πρέπει πρώτα να γνωρίσω μεν την έννοιαν που δίδεται εις τον όρον εργάτης. Εργάτης είναι ο κάθε εργαζόμενος χωρικός, επιστήμων, έμπορος, μηχανικός, καλλιτέχνης, βιοτέχνης, ιατρός, υπάλληλος κ.τ.λ. Το πρόβλημα μιας τάξεως που εγείρει αξιώσεις έναντι μιας άλλης τάξεως είναι παρελθοντολογία. Όλοι έχουν καθήκοντα και δικαιώματα.


Ο σοσιαλισμός αυτός δεν δύναται να στερηθεί ουδενός και δεν μπορεί να παραβλέψει κανένα. Μόνον η συμβουλή πάντων εξυπηρετεί πάντας. Όπως δε ή σύγχρονος επιστήμη εγκατέλειψε το έδαφος της υλιστικής κοσμοθεωρίας και διαπίστωσεν ότι το μέρος εντάσσεται εις το όλον, ούτω και ο γερμανικός σοσιαλισμός ίσταται υπεράνω αντιθέσεων εξ υπηρετών ούτω την ολότητα. Αυτός είναι ο κανών δια αυτήν.


Ο Γερμανικός σοσιαλισμός δεν βασίζεται επάνω σε δικαιώματα (εκτός του δικαιώματος της εργασίας) αλλά ξεκινά από καθήκοντα.

Ποτέ δεν σού λέγει: φτωχός είσαι, πάρε και  εσύ κάτι. Αλλά σού τονίζει: είσαι γερός και δυνατός, δούλεψε λοιπόν και θα βγεις κερδισμένος. Λοιπόν φίλε μου τα δικαιώματα που παρέχει  ο Γερμανικός σοσιαλισμός είναι: εργασία,  δημιουργία, κέρδος, άνοδος.


Οι εργάτες δεν εγκατέλειψαν ποτέ τον Χίτλερ, αλλά οι ανώτερες τάξεις το έκαναν. Ο Χίτλερ εξέθεσε την ιδέα του για συνεργασία των τάξεων ως απάντηση στον κομμουνισμό με τα εξής λόγια:

''Η συνεργασία των τάξεων σημαίνει πώς οι κεφαλαιοκράτες δεν θα μεταχειρισθούν ποτέ τους εργάτες ως απλές οικονομικές παραμέτρους. Το χρήμα είναι ένα μόνο μέρος της οικονομικής ζωής μας και οι εργάτες είναι πολύ περισσότερο από μηχανές στις οποίες κάποιος πετά έναν μισθό κάθε εβδομάδα. Ο πραγματικός πλούτος της Γερμανίας είναι οι εργάτες της.''


Ο Χίτλερ αντικατέστησε τον χρυσό με την εργασία ως θεμέλιο της οικονομίας του. Ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν το άκρον αντίθετο του κομμουνισμού. Και την εκλογή του Χίτλερ ακολούθησαν τέτοια επιτεύγματα. Είναι φανερό ότι ένα αυθεντικό λαϊκό κίνημα όπως ο εθνικοσοσιαλισμός θα ερχόταν σε σύγκρουση με τα εγωιστικά συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. 

Ο Χίτλερ ξεκαθάρισε ότι ο έλεγχος του χρήματος δεν έδινε το δικαίωμα σε κανέναν να εκμεταλλεύεται άπληστα μια ολόκληρη χώρα, διότι η χώρα κατοικείτο και από άλλους ανθρώπους, εκατομμύρια ανθρώπους και οι άνθρωποι αυτοί έχουν δικαίωμα να ζουν αξιοπρεπώς και χωρίς φόβο.


Καπιταλισμός και κομμουνισμός είχαν κατατρομάξει από το παράδειγμα (τρίτου δρόμου) που έδειχνε ο Εθνικοσοσιαλισμός στους λαούς. Η απειλή υπάρξεως του ήταν θανάσιμη, διότι ο εθνικοσοσιαλισμός προέβαινε σε επιτυχημένη νέα σύνθεση της ατομικής πρωτοβουλίας και του κεφαλαίου με την κοινωνική πολιτική και αντικαθιστούσε επιτυχώς την έννοια της πάλης των τάξεων με την έννοια της συνεργασίας των τάξεων σφυρηλατώντας έτσι την κοινωνική ενότητα και κόβοντας τους τον δρόμο.


Όλες αυτές οι κοινωνικές βελτιώσεις δεν άρεσαν στο κατεστημένο. Οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι διεθνείς  τραπεζίτες ανησυχούσαν. Αλλά ο Χίτλερ κράτησε (σθεναρή) αποφασιστική στάση απέναντι τους. Οι επιχειρήσεις μπορούν και πρέπει να έχουν κέρδη, αλλά μόνον όταν οι εργαζόμενοι αμείβονται καλά και μπορούν να ζουν και να εργάζονται με αξιοπρέπεια.


Οι άνθρωποι και όχι τα κέρδη έρχονται πρώτα

 H ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΓΕΝΕΑ


Η παιδεία του εθνικοσοσιαλισμού στην Γερμανία
      Οι ζωτικοί νόμοι της νεολαίας μας  

Έκαστη γενεά είναι ο φορεύς της εποχής της. Εμείς οι σημερινοί ήμεθα οι ερχόμενοι, όταν εξεράγει ο πόλεμος η μοίρα ηθέλησε να σφραγιστούν εις τα πρόσωπα μας τα σκληρά χαρακτηριστικά του πολέμου. Τα πράγματα όμως μπορεί να μεταβληθούν, και τότε η ερχόμενη γενεά θα πάρει και πάλι τα χαρακτηριστικά της ειρήνης.

Η ερχόμενη γενεά θα είναι η ευρωπαϊκή  ή δεν  θ΄υπάρξει καθ΄ολοκληρίαν. Αυτός είναι ο νόμος της αποστολής της από τα πρώτα της βήματα. Της έχει ανατεθεί το καθήκον να καταστήσει τελικώς τον άνθρωπον κύριον της τεχνικής, να γίνει δαμάστρια της μάζης και της  μηχανής, η οποία ετοποθέτησεν εις τον θρόνο των ειδώλων την παρεξήγησιν και την κατάχρησιν. 


Τα στοιχεία που εξαπέλυσεν ο παγκόσμιος αγών πρέπει και πάλι να τιθασευτούν και να υπακούσουν εις τάς θέλησης του ανθρώπου. Δια τη νεολαία που έρχεται και ωριμάζει τα  πράγματα αυτά έχουν καταστεί αυτονόητα, διότι οι ρίζαι των ευρίσκονται εις την πίστην προς την αξιοπρέπειαν που οφείλεται εις τον άνθρωπον.

Τα γράμματα των Γερμανών στρατιωτών από το μέτωπον ομιλούν τόσο συχνά περί αυτού. Διότι εις τα πεδία των μαχών του σημερινού πολέμου εν τέλει κυριαρχεί των μαζών και πάλι η προσωπικότης. Και μήπως ό επί έτη διεξαγόμενος αγών εις τον τομέα της εργασίας από την νεολαίαν μέσα εις τα εργαστήρια δεν αποτελεί την έκφραση των αυτών ιδεών και της αυτής νοσταλγίας δια την δημιουργίαν ενός καλλίτερου μέλλοντος και μιας καλύτερης ζωής;  

'Εχει λεχθεί εις το παρελθόν ότι εις τα πρόσωπα της νεολαίας ζωγραφίζετε  η ζωτικότης της νέας γενεάς, όποιος ξεφυλλίζει τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες της οικογενείας και τας συγκρίνει με τας σημερινάς, καταλαβαίνει αρκετά δια την μεταβολήν που συντελείται χωρίς να το αντιλαμβανόμεθα.

Άλλοτε τα χαρακτηριστικά ήσαν ιδεαλισμός, αυτοθυσία, σκληρότης και υπομονή, εις τα πρόσωπα της σημερινής νεολαίας διαβάζομεν ακόμη περισσότερα: αυτοπεποίθησιν και χαρούμενη συνείδησιν του μέλλοντος. 


Και αυτό ισχύει τόσον δια τους νέους όσον και δια τάς νέας. Ή πέντε ή είκοσι πέντε ετών είναι, ασχέτως αν παίζουν ακόμη ή έχουν μπει στη σοβαρή εργασία, με καθαρά και ζωηρά μάτια μας αφηγούνται ότι η ζωή είναι ισχυρότερα από τον θάνατον.

Η νεολαία φαντάζεται μιαν ζωή, όπου τα αγαθά της γης αυτής είναι ευλογία δια όλους. Όταν ο σκοπός αυτός δια τον οποίον αγωνιζόμεθα με τόσον φανατισμόν επιτευχθεί, γνωρίζομεν ότι η ερχόμενη γενεά θα υπερασπισθεί τα επιτευχθέντα με τον αυτόν φανατισμόν, εάν παρουσιασθεί προς τούτο ανάγκη.



RV