Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικοσοσιαλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικοσοσιαλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

129 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ



Αυτοί οι αξιολύπητοι βασιλιάδες, όπως και οι μουχλιασμέ-
νες ιδέες που πρέσβευαν, συνέθεσαν τον πολιτικό κόσμο
μέσα στον οποίο ένα αγόρι, και στη συνέχεια ένας νέος ά-
ντρας, μεγάλωνε, προορισμένος να τους σαρώσει και να
τους καταδικάσει στην αιώνια λήθη, όπως κανένας δεν
είχε κάνει ποτέ πριν. Στην αρχή, ήταν ένα απλό σχολιαρό-
παιδο στο Λιντς, μετά «κρέας για τα κανόνια», που πολε-
μούσε στα χαρακώματα δίπλα σε συμπολεμιστές όμοιους
με αυτόν, τόσο που δεν μπορούσες να τους ξεχωρίσεις
ό,τι κι αν ήταν, ο Αδόλφος Χίτλερ ερχόταν!
H. Heinz, “ΧΙΤΛΕΡ”, εκδ. Θούλη


129 χρόνια μετά τη γέννηση του Χίτλερ μπαίνει κανείς στο πειρασμό να αναρωτηθεί πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν είχε γνωρίσει το επαναστατικό και κοσμοϊστορικό πέρασμά Του; Πώς θα ήταν ο κόσμος, αν ο Αδόλφος Χίτλερ δεν είχε γεννηθεί; Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς εκείνο το παιδί και τον έφηβο που είχε γεννηθεί στην Αυστρία όταν η δυναστεία των Αψβούργων είχε αρχίσει την καθοδική της πορεία, και ο ίδιος λαχταρούσε την ένωση με τη Γερμανία, και με αυτή την αφορμή συνειδητοποίησε τον εθνικισμό του; Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς εκείνον τον νεαρό που έχοντας από μικρή ηλικία υποστεί και γνωρίσει τις αντιξοότητες της ζωής, βίωσε στη Βιέννη πρώτα την κοινωνική αδικία, γνώρισε την εξαθλίωση και δυστυχία του λαού, και με αυτή την αφορμή συνειδητοποίησε τον σοσιαλισμό του, ενώ συγχρόνως άρχισε στο μυαλό του να σχεδιάζει το νέο κράτος; Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τον νεαρό που λόγω της ευφυΐας και της διορατικότητάς του παρατήρησε με απροκατάληπτο νου και βλέμμα τον ρόλο των εβραίων αρχικά στον εκφυλισμό της τέχνης και των ηθών, και, κατόπιν, στην πολιτική διαφθορά και παρακμή μέσω της χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων και του ελέγχου του Τύπου, και, έτσι, αναγνώρισε τον αντισημιτισμό του; Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τον νεαρό που από παιδί διάβαζε ιστορία και για τη φυλετική εξέλιξη της ανθρωπότητας, και, έτσι, πολύ νωρίς παρατήρησε και συνειδητοποίησε την ανώτερη δημιουργικότητα και αξία της Αρίας Φυλής; Πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν είχε υπάρξει ο νεαρός που δεν αφέθηκε να παρασυρθεί από τα δήθεν φιλολαϊκά κηρύγματα των σοσιαλιστών και κομμουνιστών και αμέσως κατάλαβε την υποκρισία και τον διαβρωτικό τους ρόλο; Πώς θα ήταν χωρίς τον νεαρό εθελοντή του Α΄Ππ που πολέμησε γενναία και παρασημοφορήθηκε;  Πώς θα ήταν ο κόσμος σήμερα, αν δεν είχε υπάρξει εκείνος ο νεαρός άνδρας που ένα βράδυ Τετάρτης του 1919 πέρασε την πόρτα μιας μικρής μπυραρίας για να παρακολουθήσει την ταπεινή εκδήλωση λίγων μελών τού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος και να αρχίσει από εκεί τη συγκλονιστική του πολιτική δράση; Πώς θα ήταν ο κόσμος αν ο πολιτικός άνδρας Αδόλφος Χίτλερ δεν είχε δημιουργήσει και οργανώσει το πιο σύγχρονο κίνημα στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, του οποίου και ηγήθηκε μέχρι το τέλος;


    Ίσως, ο κόσμος θα περιστρεφόταν ακόμη σαν υπνωτισμένος γύρω από τα γεγονότα και τις ιδέες της Γαλλικής και της Οκτωβριανής Επανάστασης. Οι σκλάβοι των τοκογλύφων δεν θα είχαν ξυπνήσει. Θα υπήρχαν, βέβαια, εθνικιστικά κινήματα, ρεύματα και ομάδες, αλλά χωρίς έμπνευση, χωρίς σημείο αναφοράς και καθοδήγηση, σε σύγχυση. Από καιρό, η φυλή ως λέξη και έννοια θα είχε καταργηθεί και θα είχε αντικατασταθεί από άλλες πιο ανώδυνες, όπως ταυτότητα, κουλτούρα, ήθη… Φυλετικές θεωρίες θα υπήρχαν, αόριστες, ασαφείς, γραφικές ίσως, και όσες θα ήταν πιο σοβαρές θα θεωρούνταν ξεπερασμένες. Δεν θα υπήρχε πραγματική φυλετική συνείδηση, γιατί αυτή αναπτύχθηκε και ωρίμασε με τον Χίτλερ, που ενέπνευσε για την ένωση των λευκών λαών χωρίς την κατάργηση των εθνών. 

    Στη Γερμανία, ένωσε τις τάξεις χωρίς να τις καταργήσει. Στη Σταυροφορία Του ένωσε λαούς σαν αδελφούς. Εναντιώθηκε και κήρυξε τον πόλεμο στην τοκογλυφία και τους φορείς της. Πολέμησε για ολόκληρη την Ευρώπη και τον πολιτισμό. Άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Και έδωσε στις γενιές που ακολούθησαν πρότυπο και παράδειγμα. Αν σήμερα υπάρχει γνώση και επίγνωση υπάρχει χάρη σε Αυτόν. 

    Όχι, το πέρασμά Του δεν ήταν μάταιο ούτε ανήκει μόνο στο παρελθόν. Το πνεύμα του παραμένει ζωντανό. Πέρα από τα απτά, πρακτικά αποτελέσματα των πράξεων, της πολιτικής και του πολέμου Του, έδωσε στον Κόσμο την ελπίδα και έδειξε τον Δρόμο…

ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ


RV

ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΙΚΗΤΗΣ



Του Απόστολου Λαγού

Λίγες ώρες πριν από την θυσία του στο πολιορκημένο Βερολίνο, αποτεινόμενος σε συνεργάτες του έλεγε..''Θα ακούσετε για μένα φοβερά πράγματα, αλλά σε δύο γενιές η Ευρώπη θα με κατανοήσει'' Και επαληθεύτηκε. 

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

''Μίχαελ'' - αποσπάσματα από τον πρόλογο



   
  Το βιβλίο Michael – Ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου είναι η μοναδική ψυχογραφική νουβέλα που αποφάσισε να δημοσιεύσει ο Joseph Goebbels (1897- 1945).  

    Το βιβλίο σε πρωτόλεια φάση, το 1924, έφερε τον τίτλο Michael Voormann: Ένα ανθρώπινο πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου. Έχει την μορφή ημερολογίου και είναι αφιερωμένο, όπως σημειώνεται, σε έναν νεανικό φίλο του Γκαίμπελς, τον Richard Flisges. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν οι πλήρεις λεπτομέρειες της ζωής τού κεντρικού ήρωα του μυθιστορήματος συμπίπτουν πράγματι με εκείνες του νεανικού φίλου τού συγγραφέως. 
    Όπως διαβάζουμε στα φύλλα ημερολογίου του Γκαίμπελς, από το 1919 έως το 1923 ο Richard Flisges ήταν ο μοναδικός πιστός φίλος του. Το βέβαιον είναι ότι αυτή η φυσιογνωμία αποτέλεσε για τον Γκαίμπελς πηγή της μυθοπλαστικής του εμπνεύσεως, αλλά προφανώς με έντονες παραλλαγές, καθώς επίσης και με αυτοβιογραφικά ψήγματα.
    Σε κάθε περίπτωση στην μορφή του Μίχαελ αποκτά σαφή χαρακτηριστικά ένας δυνατός συμβολισμός.[...]

    Το Μίχαελ είναι ένας πραγματικός ύμνος στην εργασία. Για την σκέψη του Γκαίμπελς, ο Προμηθέας που θα φωτοδοτήσει την παρηκμασμένη αστική κοινωνία είναι ο εργάτης. Όχι όμως ο εργάτης όπως τον φαντάζεται ο μαρξιστικός, υλιστικός διεθνισμός, αλλά ο εργάτης που σφυρηλατεί στο αμόνι της εθνικής κοινότητας την δημιουργική συναδέλφωση και απελευθέρωση του λαού. Ο δρόμος και αυτού του Τιτάνα είναι χαραγμένος από την μεγαλειώδη αυταπάρνηση και το μαρτύριο της εκούσιας αυτοθυσίας.[...]

   Ο μυθιστορηματικός Μίχαελ είναι ένας νεαρός στρατιώτης, ο οποίος επιστρέφει από τα φρικτά χαρακώματα του Α΄Ππ· με το στίγμα της ήττας αλλά και του πικρού ηρωισμού στο μέτωπο, με πληγές στην ψυχή και στο κορμί, και με το μαχαίρι της προδοσίας καρφωμένο στην πλάτη. Όπως άλλωστε και εκατομμύρια στρατιωτών. Επιχειρεί να ξαναχτίσει την ζωή του, αυτήν την φορά στα ερείπια μιας ακατανόητης, συγκεχυμένης γερμανικής κοινωνίας, βουτηγμένης στην σήψη και στην γενική αποδιάρθρωση. Παράλληλα αναζητεί επιτακτικές απαντήσεις για την φοβερή πολεμική περιπέτεια, για τα αίτια, τους παρασκηνιακούς εμπρηστές της και για την άδοξη κατάληξή της, όχι μόνο για τη διψασμένη συνείδησή του, αλλά κυρίως για τη μνήμη των νεκρών και αδικαίωτων συμπολεμιστών του.
    Ο Μίχαελ στην πρώτη προσπάθεια μιας ατελέσφορης προσπάθειας επανεντάξεως σε μία κοινωνία με την οποία δεν μπορεί πια να στήσει γέφυρα επικοινωνίας και συμβιβασμού, περνάει από τα φοιτητικά έδρανα των πανεπιστημίων, όπου βιώνει το κλίμα της διανοητικής στειρότητας ενός κόσμου που ψυχορραγεί: του αστικού κόσμου των καθηγητών, των άσφαιρων διανοούμενων και της συγκεχυμένης σπουδαστικής νεολαίας του, η οποία σαν στρουθοκάμηλος βυθίζει το κεφάλι της στην άμμο του άγονου και ατέρμονος θεωρητικού τέλματος, σαν μια δειλή φυγή ενώπιον των δραματικών ιστορικών προκλήσεων της εποχής της.
    Αντιλαμβάνεται αμέσως μία από τις αιτίες της γερμανικής πολεμικής και κοινωνικής καταρρεύσεως: Την κουρασμένη και νωχελική αστική κατεστημένη τάξη και τον ανθρώπινο τύπο της, τον αστό, ο οποίος χωρίς ιδανικά και εθνικό ιδεαλισμό επικαλείται τις αρχές του φιλελευθερισμού, καλύπτει το σάβανο της μικροψυχίας του με κίβδηλες, πατριωτικές μεγαλοστομίες και εγκλωβισμένος στην δίνη του φιλοτομαρισμού του προετοιμάζεται να δεχθεί άβουλα το νεκροφίλημά του από την δυναμικώς επερχόμενη στιβαρή τάξη των εργατών, η οποία όμως και αυτή, χωρίς το απαραίτητο αγκυροβόλιο στην Πατρίδα και στο φυσικό Γένος της, καθίσταται έρμαιο στα σχέδια ολέθριας χειραγωγήσεώς της από κάποιον άλλον διεθνή παράγοντα.
    Ο σοσιαλιστής δημοκράτης της μεταπολεμικής Γερμανίας, εκείνος που αναλαμβάνει τα ηνία της πολιτικής και διανοητικής εξουσίας, δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μεταμφιεσμένος καιροσκόπος αστός. Δεν είναι τελικά ο σκαπανέας μιας αναγεννήσεως, αλλά ο στερνός νεκροθάφτης της. Είναι ο αδίστακτος προδότης της αγνής σοσιαλιστικής ιδέας. Είναι ο επαγγελματίας διανοούμενος, ο οποίος, πέραν της προσωπικής του αποκαταστάσεως, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο. Είναι ένας έμπορος ιδεών, που θα παραδώσει τον εργατικό κόσμο στην χοάνη του κομμουνισμού, διά της ύπουλης συμφεροντολογικής τακτικής του. 
    Ο Μίχαελ μέσα από την επαφή με έναν Ρώσο φοιτητή θα διαγνώσει με το νυστέρι της οξυδέρκειάς του μία άλλη διάσταση του επιλεγόμενου κομμουνιστικού πειράματος: Την τάση της ασιατικής στέπας να σκεπάσει με την λαίλαπά της την Ευρώπη που χάνεται στον μαλθακό αστικό κοσμοπολιτισμό. Πίσω από το προσωπείο τού διεθνιστικού σοσιαλισμού ελλοχεύουν ξένοι εθνικισμοί. Το μέλλον θα είναι ο επώδυνος καρπός της τρομακτικής αντιπαραθέσεως της γερμανικής με την ρωσική Ιδέα. Της γερμανικής φαουστικής, δημιουργικής ψυχής με την ρωσική, σκοτεινή διχασμένη ψυχή.[...]
    
    Το πολεμικό και μεταπολεμικό δράμα της Γερμανίας και της Ευρώπης αποκτά σαφείς διαστάσεις και συναντά την προοπτική της επιλύσεώς του. Ο Μίχαελ κατακλύζεται από τις αφυπνιστικές φλόγες μιας Μεγάλης Ιδέας. Συγκλονίζονται οι ευαίσθητες χορδές της καρδιάς του από την εξαίσια μελωδία ενός εγερτήριου παιάνα. Ναι! Βρήκε την οδό της λυτρώσεως, του γνήσιου προορισμού, της συναρπαστικής ιστορικής αποστολής. Λούζεται από το καθαρτήριο φως και λαχταρά να το μεταλαμπαδεύσει. Θα γίνει ο ίδιος ο φλεγόμενος πυρσός της σπουδαίας Αλήθειας. Ο φυσικός εθνικισμός του λαού θα πρέπει να εναρμονιστεί με τον σφριγηλό σοσιαλισμό της εργατικής γροθιάς, η οποία δεν θα στραφεί, τεχνηέντως καθοδηγούμενη, κατά της Πατρίδος, αλλά θα υψωθεί σαν ασπίδα υπερασπίσεώς της, εναντίον των φαύλων αστών πατριδοκάπηλων καπιταλιστών, αλλά και εναντίον των άθλιων καταχραστών της αμιγούς σοσιαλιστικής Ιδέας.[...]

    Το ισχυρό βίωμα μίας σπουδαίας αποστολής είναι η αρχή για την πορεία των εκλεκτών. Και για τον δρόμο που αναζητούσε ο Μίχαελ. Δεν είναι τα κείμενα, οι θεωρίες, τα δόγματα, οι ατέρμονες διαλεκτικές αντιπαραθέσεις  –και δεν επιτρέπεται να είναι– ο κόσμος των αληθινών ανδρών, την στιγμή κατά την οποία διακυβεύεται το δίκαιον και η επιβίωση της Πατρίδος και της Φυλής. 
    Ο γνήσιος κόσμος τους είναι ο πόλεμος, ο πόλεμος μέχρις εσχάτων. Είναι το μαρτύριο, το μαρτύριο μέχρις εσχάτων. Είναι ο ανδρισμός, ο ανδρισμός μέχρις εσχάτων.

Απόστολος Λαγός

Πηγή


RV

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

30 Ιανουαρίου 1933




 

Γράμμα του τριανταοκτάχρονου τότε Ρούντολφ Ες, στη σύζυγό του με ημερομηνία 31 Ιανουαρίου 1933 

    «Ονειρεύομαι ή είμαι ξύπνιος –αυτό διερωτώμαι τώρα!!! Κάθομαι στο γραφείο του Καγκελάριου στη Βίλχεμσπλάτζ (Wilhelmsplatz). Ανώτατοι δημόσιοι υπάλληλοι πλησιάζουν αθόρυβα περπατώντας πάνω στο μαλακό χαλί για να προσκομίσουν έγγραφα για τον “κ. Καγκελάριο του Ράιχ”, ο οποίος τώρα προεδρεύει του Υπουργικού Συμβουλίου και ετοιμάζει τα πρώτα κυβερνητικά μέτρα. Έξω, ο λαός περιμένει υπομονετικά, όλοι μαζί περιμένουν “Εκείνον” να αναχωρήσει –αρχίζουν να τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο και φωνάζουν “Ζήτω ο Φύρερ” ή “Ζήτω ο Καγκελάριος του Ράιχ”. Αρχίζω να τρέμω και να σφίγγω τα δόντια μου ―όπως συνέβη και χθες, όταν ο “Φύρερ” γύρισε από τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο του Ράιχ ως “Καγκελάριος του Ράιχ” και όταν με κάλεσε στο δωμάτιό του, στο ξενοδοχείο Κάιζερχοφ (Kaiserhof,) ανάμεσα σ’ ένα πλήθος ηγετών που περίμεναν στην υποδοχή― γιατί αυτά που θεωρούσα αδύνατα μέχρι την τελευταία στιγμή, έγιναν πραγματικότητα.
     Ήμουν ακράδαντα πεπεισμένος ότι όλα θα πήγαιναν στραβά την τελευταία στιγμή. Και ο Αρχηγός μού το εκμυστηρεύτηκε αυτό κάποιες φορές, ότι τα πράγματα ήταν στην κόψη του ξυραφιού εξαιτίας της αδιαλλαξίας που έδειχνε η γέρικη νυφίτσα του Υπουργικού Συμβουλίου.[1] Η βραδινή λαμπαδηφορία βάδισε ενώπιον του ευτυχισμένου ηλικιωμένου[2] ο οποίος άντεξε μέχρι να περάσει και ο τελευταίος SA στρατιώτης, γύρω στα μεσάνυχτα. Έπειτα ακολούθησε ο ενθουσιασμός για τον Φύρερ, και για τον Πρόεδρο του Ράιχ. Στιγμές, κατά τις οποίες άνδρες και γυναίκες παραμερίζουν το παρελθόν, κρατούν αγκαλιά τα παιδιά τους αντικρίζοντας τον Φύρερ, νεαρά κορίτσια και αγόρια με πρόσωπα να ακτινοβολούν αναγνωρίζοντας “Εκείνον” στο παράθυρο της Καγκελαρίας του Ράιχ ―πόσο λυπάμαι που δεν ήσουν κι εσύ εκεί!

    Ο Αρχηγός συμπεριφέρεται με απερίγραπτη αυτοπεποίθηση. Και με συνέπεια!!! Πάντα λίγα λεπτά νωρίτερα από τον προκαθορισμένο χρόνο!!! Πρέπει να το πάρω απόφαση να αγοράσω ένα ρολόι. Μια νέα εποχή έχει ανατείλει!»


[1] Εννοεί τον Άλφρεντ Χούγκενμπεργκ, Πρόεδρο του Γερμανικού Εθνικού Λαϊκού Κόμματος.

[2] Εννοεί τον Φον Χίντενμπουργκ.

 
 
RV

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Ο Χίτλερ στο Λάντσμπεργκ



 



Αποσπάσματα από το βιβλίο του Heinz A. Heinz ΧΙΤΛΕΡ 


    »Ένα μικρό βιβλίο με κανονισμούς κρεμόταν σε κάθε κελί. Οι φυλακισμένοι ήταν υποχρεωμένοι να το μελετήσουν διεξοδικά. Προγραμμάτιζε τη μέρα τους. Αργότερα, θα σας εξηγήσω πώς έπρεπε να περνούν την ώρα τους. Ο Χίτλερ και οι φίλοι του διάβαζαν πολύ. Μερικές φορές πήγαιναν βόλτα στον κήπο. Η 20ή Απριλίου εκείνου του χρόνου –τα 35α γενέθλια του Χίτλερ– έπεφτε πολύ κοντά στο Πάσχα και, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ένα πραγματικά εορταστικό κλίμα επικράτησε εδώ. Εκείνο το πρωινό, ένας απίστευτος αριθμός γραμμάτων, τηλεγραφημάτων και δεμάτων έφτασε για τον πιο σπουδαίο μας φυλακισμένο. Οι επισκέπτες συνωστίζονταν στην πύλη. Το κελί του είχε μετατραπεί σε κανονικό ανθοπωλείο. Τα δώρα του βρίσκονταν σε σωρούς πάνω στο τραπέζι και τις καρέκλες. Όλο αυτό ήταν μια αξιοθαύμαστη εκδήλωση αισθημάτων και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως η συνειδητοποίηση ότι οι οπαδοί του έμεναν πιστοί σε αυτόν και στα εύκολα και στα δύσκολα, έδωσε στον Χίτλερ τη μεγαλύτερη χαρά. 
    »Υπήρχε και κάποιος άλλος που εκτίμησε όλα εκείνα τα πακέτα για τον Χίτλερ ─ο στρατιώτης της Ράιχσβερ! Ο Χίτλερ τού έδωσε όλα τα φαγώσιμα που οι φίλοι του είχαν σκεφτεί ότι θα χαιρόταν να τα λάβει. Ο στρατιώτης δεν μπορούσε να περιγράψει την καλοτυχία του.[...] 

 Αλπικό μπουκέτο με εντελβάις - έργο του Αδόλφου Χίτλερ 

    »Μέχρι την αρχή του Μαΐου, έφεραν αρκετούς Εθνικοσοσιαλιστές στο Λάντσμπεργκ, και τον Ιούνιο ο αριθμός τους αυξήθηκε στους τριάντα δύο. Η “Φέστουνγκ” γέμισε, παρά το γεγονός ότι σε μερικά κελιά τώρα υπήρχαν τέσσερεις ή και πέντε κρατούμενοι μαζί. Αναγκαστήκαμε να φτιάξουμε κελιά για πολιτικούς κρατούμενους και στο κανονικό τμήμα της φυλακής, που επικοινωνούσε με τη “Φέστουνγκ” μέσω ενός διαδρόμου. Κάθε καινούργια άφιξη χαιρετιζόταν, φυσικά, με επευφημίες. Ανάμεσα σε άλλους νεοφερμένους ήταν και ο Ρούντολφ Ες,  που έμελλε αργότερα να γίνει ο ιδιαίτερος γραμματέας του Χίτλερ.[...]
   

 »Θα θέλατε να μάθετε μερικά πράγματα για το ημερήσιο πρόγραμμα της “Φέστουνγκ”; Λοιπόν, οι δυο νυχτερινοί φρουροί τελείωναν τη βάρδια τους και σχολούσαν στις έξι το πρωί. Τότε, όλες οι πόρτες των κελιών άνοιγαν και υπήρχε ελεύθερη επικοινωνία για όλη την υπόλοιπη μέρα, σε όλη την πτέρυγα. Στις επτά, οι ποινικοί κατάδικοι έφερναν στους πολιτικούς κρατούμενους το πρωινό τους. Αυτό συνήθως περιελάμβανε καφέ και ψωμί, ή πόριτζ, ή λίγα δημητριακά. Μετά από αυτό, οι φυλακισμένοι πήγαιναν στο λουτρό. Στις οκτώ, άνοιγαν οι εξωτερικές πόρτες, που οδηγούσαν στην αυλή και τον κήπο, οπότε όλοι ορμούσαν στο εφαλτήριο ή τις παράλληλες δοκούς (υπήρχαν μερικά όργανα γυμναστικής) για να κάνουν λίγη έντονη γυμνα-στική. Μερικοί από αυτούς έκαναν πυγμαχία ή ελεύθερη πάλη. Διαθέταμε εξοπλισμό για όλα τα αθλήματα. Ο Χίτλερ θα εξασκείτο σε μερικά, αν δεν είχε τραυματίσει το μπράτσο του. Έτσι όπως είχαν τα πράγματα, όμως, αρκείτο στη δουλειά τού διαιτητή. 
    »Μετά από μία ώρα, οι φυλακισμένοι έκαναν μια βόλτα στον κήπο, ο οποίος, όπως βλέπετε, είναι κάπως μακρύς και στενός, τριγυρισμένος από τη μια πλευρά από τα κτίρια της φυλακής και από έναν τοίχο είκοσι ποδών από την άλλη. Οι άλλες πλευρές περιβάλλονταν από ψηλούς ξύλινους φράχτες. Εδώ, βλέπετε, έχει μια πινακίδα που γράφει “Όρια”. Αν κάποιος περνούσε τα όρια, εθεωρείτο ότι έκανε απόπειρα απόδρασης. Το παράθυρό μου έβλεπε στον κήπο και ήταν η δουλειά μου να ελέγχω τους περιπατητές. Βλέπετε εκείνο το μακρύ στρωμένο με χαλίκι μονοπάτι  που είναι κοντά στον τοίχο; Εκεί άρεσε πιο πολύ στον Χίτλερ να περπατάει πάνω κάτω, πάνω κάτω… Τις περισσότερες φορές τού έκανε παρέα ο Ες. Οι υπόλοιποι το ονόμαζαν “το μονοπάτι του Χίτλερ”. Μερικές φορές, εκείνοι που προηγουμένως ανήκαν στα Τάγματα Εφόδου, άρχιζαν να τραγουδούν τραγούδια του κόμματος, καθώς περπατούσαν. Στην αρχή, δεν δώσαμε σημασία ή έστω δεν αντιδράσαμε σε αυτό, όταν όμως και οι ποινικοί κατάδικοι άρχισαν να τραγουδούν όλοι μαζί και να διαταράσσουν την ησυχία όλης της περιοχής, αναγκαστήκαμε να το σταματήσουμε.[...] 


   »Λίγο πριν από τις δώδεκα, έστρωναν το τραπεζομάντηλο για το γεύμα στην τραπεζαρία. Αυτό το τραπεζομάντηλο δεν ήταν ακριβώς μέσα στους κανονισμούς, αλλά το καθιέρωσαν οι κατάδικοι και εμείς δεν είπαμε τίποτα. Έφερναν το φαγητό σε ένα μεγάλο δοχείο και το σέρβιραν στους κρατούμενους. Ήταν κανόνας να αποτελείται το φαγητό από ένα μόνο πιάτο.  Όλοι περίμεναν τον Χίτλερ και στέκονταν όρθιοι πίσω από την καρέκλα τους. Όταν εμφανιζόταν ο Αρχηγός, κάποιος φώναζε “tenshun!” (“προσοχή!”) και εκείνος κατευθυνόταν στην κεφαλή του τραπεζιού και έμενε όρθιος, μέχρι να έρθουν όλοι να τον χαιρετήσουν. Στη συνέχεια, κάθονταν όλοι και άρχιζαν να τρώνε. Πολύ σπάνια μιλούσαν για πολιτικά. Ο Χίτλερ κατά κανόνα συνομιλούσε με τον αριστερό και δεξιό του συνδαιτημόνα, για θέματα όπως το θέατρο, η τέχνη ή ακόμα και για τεχνικά θέματα. Ήταν αρκετά ικανός στη μηχανική, ιδιαίτερα στη μηχανική των αυτοκινήτων. Συχνά, του έστελναν σχέδια για εργασίες σχετικές με αυτοκίνητα, νέα σχέδια για το σασί, και σχεδίασε αρκετά και ο ίδιος. (Είναι πολύ γνωστό, βέβαια, ότι εφηύρε δύο πολύ χρήσιμα εξαρτήματα αυτοκινήτου και τα κατοχύρωσε. Το ένα ήταν ένα αντανακλαστικό κάτοπτρο στο πίσω μέρος, που έδινε τη δυνατότητα στο αυτοκίνητο να πηγαίνει άνετα προς τα πίσω· το άλλο ήταν μια ρυθμιζόμενη λάμπα στο κάθισμα του οδηγού, για να διαβάζει χάρτες πορείας κ.λπ. Χρησιμοποίησε και τα δυο αυτά μηχανήματα αργότερα, όταν περιόδευε στην ύπαιθρο τη νύχτα, για τις πολιτικές του εκστρατείες.) Στο τέλος του γεύματος, ο Χίτλερ έδινε το σύνθημα “Mahlzeit” («ευλογημένο γεύμα») που το επα-ναλάμβαναν και οι υπόλοιποι, και στη συνέχεια κάθονταν όλοι για λίγο κάπνισμα και κουβεντούλα, την ώρα που μαζευόταν το τραπέζι. Κάποιος μπορεί να του χάριζε ένα μικρό δώρο ή λίγα φρούτα ─τα οποία ο Χίτλερ δεχόταν πάντα με ευγνωμοσύνη. Μετά από ένα τέταρτο της ώρας περίπου, έβαζε το πιάτο στην άκρη και έφευγε ξανά για το κελί του.[...] 

    »Στη συνέχεια, ήρθε η μέρα της ονομαστικής γιορτής του Χίτλερ, η 17η Ιουνίου.[1] Οι νυχτερινοί δεσμοφύλακες μόλις είχαν τελειώσει τη βάρδια τους, όταν άκουσα μουσική να έρχεται από πάνω. Ανέβηκα, για να ελέγξω τι συμβαίνει, και βρήκα την μπάντα να στέκεται έξω από την πόρτα του Χίτλερ και να του κάνει κάτι σαν καντάδα, αν μπορεί να θεωρηθεί καντάδα, όταν γίνεται στις έξι το πρωί. Και, στον λόγο μου, δεν ήταν καθόλου κακή!
    »Ο Χίτλερ πήρε αρκετά δώρα, τα οποία αυτή τη φορά αποθήκευσε σε ένα είδος ναυτικού κουτιού στο κελί νούμερο 11.
    Αυτό το κουτί με λιχουδιές, το εμπιστεύτηκε στη φροντίδα του παλαιότερου κρατούμενου, ο οποίος μοίραζε καθημερινά τα περιεχόμενα σε ίσα μέρη. Το βράδυ δόθηκε ένα είδος βεγγέρας[2] στην τραπεζαρία, και η μπάντα πάλι διέπρεψε. Ο Χίτλερ άνοιξε την εκδήλωση με έναν λόγο. Η δουλειά μου ήταν να περιφρουρώ την αίθουσα και να προσέχω, ώστε να μην προκύψει τίποτα που να έχει επαναστατικό χαρακτήρα. Σήμερα, όμως, μπορώ να παραδεχθώ ότι και εγώ και μερικοί άλλοι δεσμοφύλακες κάναμε τα στραβά μάτια σ’ αυτήν την περίπτωση. Μαζευτήκαμε γύρω από την πόρτα, με τα αυτιά μας ανοιχτά, ξεσηκωμένοι από αυτά που έλεγε και που αφορούσαν και τα δικά μας συμφέροντα. Είχαμε μαγευτεί από τα λόγια του! Τελείωσε με μια προτροπή, “Nun erst recht! Sieg Heil!...”,[3] και όλοι άρχισαν ξαφνικά να τραγουδούν το “Hakenkreuz am Stahlhelm” (Αγκυλωτός Σταυρός σε Ατσάλινο Κράνος).


“Hat man uns auch verraten,
Trieb mit uns Schindluderei,
Wir wussten, was wir taten,
Bleiben dem Vaterlande treu.
Hitler's Geist im Herzen
Kann nicht untergeh'n,
Kann nicht untergeh'n,
Sturmabteilung Hitler,
Wird einst aufersteh'n”.[4]



[1] Σ.Σ. Όχι η μέρα της γέννησης αλλά η μέρα της βάφτισης, όταν του δόθηκε το όνομά του. Μια εθιμοτυπία περιορισμένη στα καθολικά μέρη της Γερμανίας.

[2] Σ.Σ. Kameradschaftsabend.
[3] ΣτΕ. «Nun erst recht!» Φράση που απαντά και στον Εθνικό Ύμνο της Γερμανίας και σημαίνει «Τώρα περισσότερο από ποτέ!». Υπήρξε σύνθημα των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών.

[4] ΣτΕ. Προδοθήκαμε/βασανιστήκαμε, προπηλακιστήκαμε/Ξέραμε τι κάναμε/Παραμένουμε πιστοί στην Πατρίδα/Το πνεύμα του Χίτλερ στην καρδιά/δεν μπορεί να σβήσει/δεν μπορεί να σβήσει/Τάγμα εφόδου Hitler/Κάποτε θα αναστηθεί.


Πηγή: thulebooks.gr


RV