Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική επανάσταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική επανάσταση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Τραγούδι της μάχης (Schlachtgesang)


Λεπτομέρεια από τον πίνακα του Eugène Delacroix (Le Combat du Giaour et du Pacha, 1835, musée du Petit Palais, Paris)


Έλληνες! Των υπέροχων 
προγόνων εγγονοί!
Τραβήξτε τα σπαθιά! 
Αφήστε τις σημαίες
να κυματίζουν, να πλαταγίζουν
μέσα από τους ανέμους!
Βροντόφωνα στέλνω
από χιλιάδες λαρύγγια
πολεμικό τραγούδι
μέσα από δασωμένες χαράδρες
και βουνά και κάμπους!

                Ο στρατός
Πλησιάζομε! Πλησιάζομε!
Μέσα από κοιλάδες και δάση!
Εμπρός! Εμπρός!
Η φωνή αντηχεί!
Ανοίγομε δρόμο
χωρίς σταματημό!
Ορμάμε!
Το φαράγγι αντηχεί!
Με τόλμη και κέφι,
με γιγάντια ορμή,
με δυνατό στήθος
με θάρρος λιονταριού!
Το σπαθί σφυρίζει!
Η σημαία κυματίζει,
Ο Έλληνας πιέζει
προς το βουνό και νικά!
Ξύπνησε, ξύπνησε
η παλιά δύναμη,
και ρίχνεται στη μάχη!
Και ορμώντας αρπάζει
ολοένα κι ασταμάτητα
ό,τι αντιστέκεται,
από τόπο σε τόπο,
ό,τι υπάρχει κι ό,τι ζει!
Το στήθος φουσκώνει
από χαρά και θυμό:
Μαίνεται άγρια:
Θα μετανοιώσεις οικτρά!
Γιατί είμαστε ελεύθεροι
από τα δεσμά,
εμείς όλοι ελεύθεροι,
όπως η θάλασσα και η στεριά!



Απόσπασμα από το ποίημα «Τραγούδι της μάχης» («Schlachtgesang») του Wilhelm Friedrich Waiblinger (1804-1830), από το βιβλίο Ο Γερμανικός Φιλελληνισμός μέσα από την Ποίηση – Σουαβοί ποιητές, εκδ. ΥΠΕΡΙΩΝ

Combat du Giaour et du Pacha, par Eugène Delacroix / 1835

Χρόνια πολλά

RV


Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

Το 1821 αποτελεί αναγέννησιν του αρχαίου ελληνικού πνεύματος



« ….αποτελεί το 21 αληθώς ρήξιν προς το παρελθόν και την “παράδοσιν”, την παράδοσιν όμως την βυζαντιακήν και την της τουρκοκρατούμενης Ελλάδος. Αλλά συγχρόνως αποτελεί αναγέννησιν, αναγέννησιν του αρχαίου ελληνικού πνεύματος (όπως ημπορούσαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης να το συλλάβουν), επάνοδον συνειδητήν εις την δράσιν των αρχαίων προγόνων και (με το τολμηρόν του ρωμαντικού πήδημα υπεράνω της ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου) συνέχειαν άμεσον των κατορθωμάτων εκείνων. Τα ονόματα του Λεωνίδου και του Θεμοστοκλέους δεν κοσμούν μόνον των Υδραίων τας πρύμνας – αποτελούν ζωντανάς υπάρξεις, παραστέκονται εις τους αγωνιζομένους, γίνονται πρότυπα και ιδέαι, που κανονίζουν αίσθημα και ενέργειαν των απογόνων. Το έθνος αισθάνεται, ότι είναι έ θ ν ο ς: αισθάνεται τα δικαιώματά του ως κληρονόμου παρελθόντος μεγαλείου, και τα καθήκοντά του απέναντι αυτού. Δεν είναι πλέον η φυσιολογική, ούτως ειπείν, εξέγερσις εναντίον της καταπιέσεως του βαρβάρου, που του οπλίζει τας χείρας πολύ μάλλον η συναίσθησις της αξιοπρεπείας του, η εντροπή…»

Ιωάννης Συκουτρής


RV


Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Παζαρεύουν δειλοί στην ψυχή άνδρες για το κέρδος του χρυσού στις αγορές που είναι γεμάτες από κόσμο, τα παιδιά σου, Ηρακλή!



Ελλάς! Ξέπεσες με τους καταπράσινους λόφους σου,
τους γεμάτους ανθισμένες κληματαριές, τους σκεπασμένους από άγιες δάφνες
στα νερά του Ωκεανού, χτυπημένη από τη φοβερή αιγίδα
του νεφεληγερέτη Δία, που των δειλών λαών την καταστροφή
εκσφενδονίζει με θυμωμένο χέρι από τα συννεφιασμένα ύψη του Ολύμπου.
Δελφοί, υπέροχη πόλη, πού είσαι, από λαό γεμάτη,
που το άγιο άλσος περιδιαβαίνει ο Φοίβος Απόλλων,
του προφήτη θεού; Πού είσαι εσύ, ωραία Αθήνα,
του Κέκροπα υπέροχο κάστρο, στολισμένο με υπερήφανους ναούς,
που με μεγάλους θόλους σε κολώνες που τείνουν προς τον ουρανό,
στηρίζονται, όμορφα λαξευμένες, κατανεμημένες σε ωραίες σειρές;
Αχ, οι ναοί γκρεμίστηκαν, γκρεμίστηκαν τα όμορφα αγάλματα, 
που από το κομμάτι του μαρμάρου με τα σοφά και επιδέξια χέρια
τα έκανε να ξεπροβάλλουν ο καλλιτέχνης, και πώς η βασική κολώνα
γκρεμίστηκε στην κύρια είσοδο· έτσι έπεσε και των ανδρών της Αχαΐας το θάρρος στα στήθη, το θάρρος εκείνο που κάνει τους θνητούς ομοίους με τους θεούς.
Ελλάς, δεν σε αναγνωρίζω! Παζαρεύουν δειλοί στην ψυχή άνδρες
για το κέρδος του χρυσού στις αγορές που είναι γεμάτες από κόσμο,
τα παιδιά σου, Ηρακλή! Και σκύβουν θεληματικά τον αυχένα 
κάτω από τον ζυγό της ντροπής, ο οποίος στους γενναίους είναι πιο μισητός,
από τον θλιβερό θάνατο και την μαύρη σκιά του Άδη.
[...]

Ω Ελλάς! Καημένη Ελλάς!
Ας επιτρεπόταν στις σκιές, τις σκοτεινές, την αξιαγάπητη ζωή
ξανά αναπνέοντας, να δουν ακόμη μία φορά του φωτοδότη Φοίβου
το αστέρι που λάμπει την ημέρα· 
[...]

Αυτά λοιπόν οι άνδρες. Όμως τώρα, εσείς γενναία παιδιά της Ύδρας,
ας οργανώσουμε τα στρατεύματα, στολισμένα με τα γυαλιστερά όπλα,
που στερήθηκαν για πολύ καιρό οι γενναίοι άνδρες. Οι ιερείς
προσφέρουν αγία θυσία στους αθανάτους Θεούς·
τα κεριά ήδη φέγγουν καθαρά,το θυμίαμα ανεβαίνει στον ουρανό,
και με ευλαβική προσευχή, τον άγιο σταυρό στα χέρια,
ευλογεί ο επίσκοπος τον λαό που συνωστίζεται γύρω από την όχθη,
γονατίζοντας  σε σιωπηλό κύκλο. Αφουγκράσου! Βροντώντας ανακοινώνουν από την θάλασσα
τρεις φορές την χαρούμενη πορεία τα βάραθρα που φέρνουν καταστροφές· 
δυνατά αντηχεί η φωνή των αρχηγών και υπόκωφο μουρμούρισμα
ακούγεται και πάλι στην θάλασσα!

Απόσπασμα από το ποίημα "Die Hydrioten" (Οι Υδραίοι) του Γερμανού ποιητή Ερνστ Γκρόσσε, από το βιβλίο "Ο γερμανόφωνος φιλελληνισμός μέσα από την ποίηση", εκδ. Κυρομάνος)


RV

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ’21



« ….αποτελεί το 21 αληθώς ρήξιν προς το παρελθόν και την “παράδοσιν”, την παράδοσιν όμως την βυζαντιακήν και την της τουρκοκρατούμενης Ελλάδος. Αλλά συγχρόνως αποτελεί αναγέννησιν, αναγέννησιν του αρχαίου ελληνικού πνεύματος (όπως ημπορούσαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης να το συλλάβουν), επάνοδον συνειδητήν εις την δράσιν των αρχαίων προγόνων και (με το τολμηρόν του ρωμαντικού πήδημα υπεράνω της ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου) συνέχειαν άμεσον των κατορθωμάτων εκείνων. Τα ονόματα του Λεωνίδου και του Θεμοστοκλέους δεν κοσμούν μόνον των Υδραίων τας πρύμνας – αποτελούν ζωντανάς υπάρξεις, παραστέκονται εις τους αγωνιζομένους, γίνονται πρότυπα και ιδέαι, που κανονίζουν αίσθημα και ενέργειαν των απογόνων. Το έθνος αισθάνεται, ότι είναι έ θ ν ο ς: αισθάνεται τα δικαιώματά του ως κληρονόμου παρελθόντος μεγαλείου, και τα καθήκοντά του απέναντι αυτού. Δεν είναι πλέον η φυσιολογική, ούτως ειπείν, εξέγερσις εναντίον της καταπιέσεως του βαρβάρου, που του οπλίζει τας χείρας πολύ μάλλον η συναίσθησις της αξιοπρεπείας του, η εντροπή…»

RV

Η Ελληνική Επανάσταση από τους Ευρωπαίους ζωγράφους



Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης (1792–1828) διαβαίνει τον Προύθο

Το ηρωικό τέλος του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι

Παλληκάρια με τον Κολοκοτρώνη σε ταμπούρι


Ο Μακρυγιάννης αμύνεται στον Πειραιά


Ο Καραϊσκάκης καταστρέφει τους Τούρκους στην Αράχωβα

Η άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο





Έφιππος Έλληνας πολεμιστής

Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου, 1827, Μπορντώ

Οι σφαγές της Χίου, 1824, Λούβρο



Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη,
 βρίσκεται στο μουσείο της Τεργέστης στην Ιταλία

Ο όρκος του Λόρδου Βύρωνα στον τάφο του Μάρκου Μπότσαρη



Έλληνας ορεσίβιος πολεμιστής



Οι τελευταίες στιγμές του Μεσολογγίου



Οι Σουλιώτισσες

Ελληνόπουλο υπερασπίζεται τον πληγωμένο του πατέρα.1827,Μουσείο Μπενάκη.


Λουί Ντυπρέ, Louis Dupré

Ο Δημήτριος Μαυρομιχάλης

Ο Νικολάκης Μητρόπουλος υψώνει τη σημαία της επανάστασης στα Σάλωνα, την ημέρα του Πάσχα του 1821



Ο θάνατος του Λάμπρου Τζαβέλλα


Λουί Γκαρνεράι, Ambroise Louis Garneray


Η Ναυμαχία του Ναβαρίνου


 Καρλ Κράτσαϊζεν, Karl Krazeisen


Γεώργιος Καραϊσκάκης


Θεόδωρος Κολοκοτρώνης


Ιωάννης Μακρυγιάννης


Κίτσος Τζαβέλας


Κωνσταντίνος Κανάρης


Ristorante Verona