Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Για την προδοσία του Στράσσερ


    

Για την προδοσία του Στράσσερ και τη συνεργασία-συνωμοσία του με τον καθεστωτικό δεξιό Σλάιχερ, βασική πηγή αποτελεί το ημερολόγιο του Γκαίμπελς (βλ. περισσότερα εδώ). Η αξιοπιστία της πηγής αυτής ως προς τα πραγματικά γεγονότα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η υποκειμενική προσέγγιση στα πραγματικά γεγονότα (οι έντονες αντιδράσεις του Γκαίμπελς, εν προκειμένω) δεν μειώνουν την αξιοπιστία της καταγραφής των γεγονότων αυτών. Η σχέση του Στράσσερ με τον Σλάιχερ είναι το γεγονός εκείνο το οποίο καταγράφει ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ψευδές, εκτός αν ο Γκαίμπελς το 1932 και ένα βήμα πριν από την ανάληψη της εξουσίας από τους Εθνικοσοσιαλιστές, θα καθόταν να γράψει ψέμματα για τον Στράσσερ… Επίσης, το γεγονός ότι εφημερίδες εβραϊκής ιδιοκτησίας αναφέρθηκαν θετικά στον Στράσσερ μετά την εκδίωξή του σημαίνει πολλά...

    Παρακάτω παραθέτουμε, αυτούσια, αποσπάσματα από διάφορα βιβλία σχετικά με την προδοσία του Στράσσερ. Κάποιοι από τους συγγραφείς είναι γνωστοί αντιχιτλερικοί, οι οποίοι δεν διστάζουν να αναπαραγάγουν ψεύδη για τον Χίτλερ. Δεν θα δίσταζαν να αναφερθούν κολακευτικά στον Στράσσερ, αν η προδοσία του δεν ήταν ένα γεγονός πασίγνωστο και πλήρως αποδεδειγμένο, ώστε η όποια αμφισβήτησή του θα τους εξέθετε και θα τους καθιστούσε απολύτως και ολοφάνερα αναξιόπιστους.



Βαϊμάρη, η ανάπηρη δημοκρατία 1918-1933, Heinrich A. Winkler, εκδ. Πόλις, 2013 

Σελ. 306: «Ο Σλάιχερ θεωρούσε ότι ελλείψει μιας συμφωνίας με το σύνολο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, έστω και με τη μορφή μιας “ανακωχής”, δεν υπήρχε άλλη λύση από τη σύναψη συμφωνίας μόνο με εκείνη την τάση των Εθνικοσοσιαλιστών την οποία, όπως πίστευε, καθοδηγούσε ο Strasser. Σε περίπτωση που ο Strasser αποφάσιζε να κινηθεί μόνος του και οδηγούσε ένα σημαντικό μέρος των Εθνικοσοσιαλιστών στο κυβερνητικό στρατόπεδο, θα ανοίγονταν εντελώς νέες προοπτικές και η εσωτερική πολιτική θα άλλαζε…»

Σελ. 312: «Στις 9 Δεκεμβρίου η εφημερίδα Tägliche Rundschau (η οποία, όπως αναφέρεται στο ίδιο βιβλίο, στη σελίδα 305, από τον Αύγουστο του 1932 με χρηματοδότηση του Υπουργείου Άμυνας είχε περάσει στα χέρια του Κύκλου Tat  και του Hans Zehrer, και εθεωρείτο φερέφωνο του Σλάιχερ) δημοσίευσε μια ανακοίνωση που προκάλεσε αίσθηση: ο Gregor Strasser παραιτείτο από όλες τις κομματικές του θέσεις. Ο οργανωτικός υπεύθυνος  του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, στον οποίο πριν από πέντε ημέρες ο Σλάιχερ είχε προτείνει τη θέση του Αντικαγκελαρίου, στην ουσία εναντιωνόταν στην άρνηση του Χίτλερ να στηρίξει με ψήφο ανοχής τον Σλάιχερ».

Σελ. 313: «“Η ανταρσία απέτυχε”, σημείωσε ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του. “Ο  Strasser απομονώθηκε. Είναι νεκρός!” Ο Σλάιχερ είχε διαφορετική άποψη επί του θέματος και συνέχιζε να επενδύει στον Strasser».

Σελ. 320: «Ο Χίτλερ σε μια συνεδρίαση των γκαουλάιτερ, στις 16 Ιανουαρίου στη Βαϊμάρη, έκλεισε μια για πάντα τους λογαριασμούς του με τον πρώην οργανωτικό υπεύθυνο του κόμματος: ο Strasser δεν είχε πια κανέναν υποστηρικτή και η κυριαρχία του Χίτλερ στο εσωτερικό του κόμματος ήταν πλέον αδιαφιλονίκητη».



Εθνικοσοσιαλισμός - κίνημα, κόμμα κράτος, Κώστας Λαναράς, εκδόσεις Εντός, 2004

Σελ. 154: «Ο Schleicher επεδίωξε να προσελκύσει τον Gregor Strasser, με την ελπίδα ότι ο τελευταίος θα παρέσυρε μαζί του και ένα σοβαρό τμήμα της κοινοβουλευτικής δύναμης του NSDAP. Παρά τις ισχνές, οπωσδήποτε, πιθανότητες επιτυχίας, ο Hindenburg αποδέχτηκε το σχέδιο του Schleicher, διορίζοντάς τον στη θέση του Καγκελαρίου, στις 3 Δεκεμβρίου 1932. Ο Strasser με τη σειρά του, συμφώνησε με τις προτάσεις του Schleicher, για να σπεύσει, στη συνέχεια, να τις υποβάλει στον Χίτλερ, ο οποίος, ωστόσο, αρνήθηκε κατηγορηματικά».



Αδόλφος Χίτλερ και Εθνικοσοσιαλισμός, Νίκος Βεργίδης, Εκδόσεις Αρκαδία  

Σελ. 126: «Ο Χίτλερ συσκέφθηκε την ίδια μέρα στο ξενοδοχείο Κάιζερχοφ με τους κυριότερους συνεργάτες του. Οι Γκαίμπελς-Ραιμ τάχτηκαν αναφανδόν υπέρ της απόρριψης της πρότασης. Μια αποδοχή της θα έμπλεκε το κόμμα στον δύσοσμο λαβύρινθο των συνωμοσιών.[…] Μόνο ο Γκρέγκορ Στράσσερ διαφώνησε. Αυτός ήταν της άποψης πως το κίνημα έπρεπε να αρπάξει την ευκαιρία. Η στάση του επιβεβαιώνει τις εντοπίσεις μας, σχετικά με το ρόλο του στο κόμμα. Οι άκρατες φιλοδοξίες του τον είχαν κάνει υποχείριο των “αριστοκρατικών” κύκλων. Ήταν ο άνθρωπός τους στο κόμμα. Ήδη όμως πλησίαζε η ώρα της αλήθειας γι’ αυτόν». 

Σελ. 137: «Ο Χίτλερ κατηγορεί τον Στράσσερ σαν όργανο της ολιγαρχίας. Τη γνώμη του επικροτούν κι όλα τα στελέχη του κόμματος. Ο Στράσσερ νικιέται κατά κράτος. Αναγκάζεται να παραιτηθεί από όλα του τα αξιώματα στο κόμμα. Ταυτόχρονα διαπράττει και την τελευταία του προδοσία. Δίνει όλη την ιστορία της παραίτησής του στον Τύπο. Η ψυχρή επιστημονική ανάλυση των πραγμάτων μάς πείθει, πέραν κάθε αμφιβολίας. Η κρίση την οποία προκαλεί ο Στράσσερ, εντάσσεται στα πλαίσια της ολιγαρχικής συνωμοσίας που στοχεύει στην φθορά του NSDAP».



Η Έλευση του Γ΄ Ράιχ, Ρίτσαρντ Έβανς, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2013

Σελ. 302: «ο Σλάιχερ προσπαθώντας να πιέσει τον Χίτλερ να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, ξεκίνησε ξεχωριστές διαπραγματεύσεις με τον Στράσερ για μια ενδεχόμενη κυβερνητική θέση»




Γκαίρινγκ, Ντέιβιντ Ίρβινγκ, εκδ. Γκοβόστη, 2009


Σελ. 140:  «Τελικά ο Strasser πέθανε την ίδια ημέρα με τον Schleicher και με τον ίδιο τρόπο. "Ένα κίνημα σαν το δικό μας", έγραψε εκείνη τη χρονιά ο Γκαίρινγκ, "μπορεί να συγχωρήσει πολλά, όχι όμως την προδοσία προς έναν ηγέτη"».





Η άνοδος του Γ΄ Ράιχ, Ιωάννης Κωτούλας, έκδοση του περιοδικού «Ιστορικά Θέματα», 2005

Σελ. 70:  «Στο εσωτερικό του NSDAP μια κρίση που υποκίνησαν ορισμένα μέρη υπό τον Γκρέγκορ Στράσσερ, με εξωτερική προτροπή κρατικών κύκλων, σύντομα ατόνησε, όταν διαγράφτηκαν με συνοπτικές διαδικασίες».





Ο άγνωστος Χίτλερ, Δημοσθένης Κούκουνας, εκδ. Μέτρον

Σελ. 122:  «Νέος καγκελάριος γίνεται ο Σλάιχερ, που μέσω του Στράσερ, επιχειρεί να πείσει 60 ναζί βουλευτές να αποστατήσουν».





Χίτλερ 1889-1936 -  Ύβρις, Ian Kershow, Εκδόσεις SCRIPTA, 2005

Σελ. 442: «Ο Schleicher με την έγκριση του Hindenburg είχε συναντήσει τον Χίτλερ στις 23 Νοεμβρίου. Παρά την επιθυμία του Προέδρου, προσπαθούσε να διερευνήσει κατά πόσον ο Χίτλερ θα στήριζε μια κυβέρνηση υπό τον Schleicher. Ο Χίτλερ ήταν ανένδοτος. […]  Εν τω μεταξύ, ο Schleicher επιβεβαίωνε ότι οι πόρτες παρέμεναν ανοιχτές για τον  Gregor Strasser, ο οποίος δεν είχε παίξει κανένα ρόλο στην υπόθεση της αλληλογραφίας μεταξύ του Χίτλερ και του γραφείου του Hindenburg, και υποτίθεται ότι ήταν έτοιμος "να προβεί ο ίδιος προσωπικά στη ρήξη" αν δεν έβγαινε τίποτε από τις συζητήσεις με τον Χίτλερ. 
Ο Schleicher έβαλε αυτή την πιθανότητα στο παιχνίδι κατά τη διάρκεια των συζητήσεων μεταξύ του ιδίου, του Papen και του Hindenburg το απόγευμα της 1ης Δεκεμβρίου. Στον Strasser και σε έναν ή δύο  από τους υποστηρικτές του θα προσφέρονταν θέσεις στην κυβέρνηση. Θα μπορούσαν να πάρουν με το μέρος τους περίπου εξήντα βουλευτές των Ναζί. Ο Schleicher ήταν σίγουρος ότι θα κέρδιζε την υποστήριξη των συνδικαλιστικών οργανώσεων, του SPD (σοσιαλδημοκράτες) και των αστικών κομμάτων για μια δέσμη οικονομικών μεταρρυθμίσεων και για τη δημιουργία θέσεων εργασίας. […] Ο Hindenburg διόρισε τον Schleicher καγκελάριο του Ράιχ». 

Σελ. 444-447: «Ο Strasser το 1932 είχε δημιουργήσει καλές επαφές με κάποιους από τους σημαντικούς βιομήχανους του Ruhr, και επωφελούνταν από τις οικονομικές τους επιχορηγήσεις. [..] Επιχειρηματίες αντιμετώπιζαν τον Χίτλερ ως αμετακίνητο εμπόδιο για μια συντηρητική κυβέρνηση της Δεξιάς και άρχισαν να βλέπουν τον Strasser ως έναν πιο υπεύθυνο και δημιουργικό πολιτικό ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει μαζική ναζιστική υποστήριξη σε μια συντηρητική κυβέρνηση. Πράγματι εκείνο το διάστημα ο Strasser επηρεαζόταν όλο και περισσότερο από τις νεοσυντηρητικές ιδέες της ομάδας Tat του Hans Zehrer και συνηγορούσε στην ιδέα ενός ευρύτερου μετώπου της Δεξιάς. […]
Επιπλέον, ήταν ανελέητος και δεν έβλεπε μπροστά του τίποτε άλλο από τον δρόμο για την εξουσία. […] Τα μέλη του Κύκλου Tat σύστησαν τον Strasser στον στρατηγό Schleicher το καλοκαίρι του 1932. Ο Schleicher ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την περίπτωση που ο Gregor Strasser θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε τα συνδικάτα να στηρίξουν μια “εθνική”  ─δηλαδή απολυταρχική─ κυβέρνηση. Αυτό ήταν κάτι που ευνοούσε ο “Κύκλος Tat”. […]
Στις 31 Αυγούστου, ο Goebbels είχε σημειώσει στο ημερολόγιό του: “Για πρώτη φορά μιλάει [ο Χίτλερ] ανοιχτά γι’ αυτά που κάνει η κλίκα του Strasser στο κόμμα. Και εδώ, είχε κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά, αν και δεν έλεγε τίποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έβλεπε κιόλας”.  […] Ο Goebbels γράφει γύρω στα τέλη Σεπτεμβρίου: “Θα ήταν ευλογία, αν τελικά το κρυφό σαμποτάζ [του Strasser] ερχόταν στην επιφάνεια, έτσι ώστε ο Φύρερ να μπορέσει να δράσει εναντίον του”.[…]
Σε μια συνάντηση που κρατήθηκε μυστική, στο Βερολίνο στις 3 Δεκεμβρίου, ο Schleicher πρόσφερε στον Strasser τις θέσεις του αντικαγκελαρίου και του πρωθυπουργού της Πρωσίας. […] Μετά τη συγκέντρωση της 5ης Δεκεμβρίου, ο Strasser θα πρέπει να κατάλαβε ότι οι πιθανότητες να ηγηθεί μιας ανταρσίας ενάντια στον Χίτλερ ήσαν μηδαμινές. […]»


Σελ. 449-450: «Ο Strasser έγινε ο υπ’ αριθμόν ένα προδότης του κινήματος. Ο Χίτλερ μίλησε στους γκαουλάιτερ, στους περιφερειακούς επιθεωρητές και στους βουλευτές του Ράιχσταγκ. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Völkischer Beobachter,όλοι όσοι παρευρίσκονταν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εκδηλώσει καθένας προσωπικά την αφοσίωσή του, ανταλλάσσοντας χειραψία με τον Χίτλερ. “Ο Strasser απομονώθηκε. Είναι πια νεκρός”, σημείωνε ο Goebbels θριαμβολογώντας.  […] “Οι μετοχές του δεν αξίζουν πια τίποτε. Μια μικρή παράσταση πάνω στη σκηνή. Τώρα ξαναβυθίστηκε στο τέλμα, από όπου και προερχόταν”, ήταν το σχόλιο  ─με εξωραϊσμένο ύφος─ του Goebbels για την αποπομπή του Gregor Strasser, στο ημερολόγιό του. Ο Strasser τώρα είχε αποσυρθεί ολοκληρωτικά από κάθε πολιτική δραστηριότητα και από κάθε δημόσια εμφάνιση. […] Στις αρχές του 1934 έκανε αίτηση […] να του δοθεί το τιμητικό σήμα του NSDAP, ως επιβράβευση για το γεγονός ότι ήταν μέλος του κόμματος από την επανίδρυση του κόμματος στις 25 Φεβρουαρίου του 1925. Ούτε αυτό, ούτε ένα γράμμα που έστειλε παραπονούμενος στον Rudolf Heß στις 18 Ιουνίου του 1934, τονίζοντας τις επί μεγάλο διάστημα υπηρεσίες που πρόσφερε και τη συνεχιζόμενη αφοσίωσή του στο κόμμα, μπόρεσαν να σώσουν το τομάρι του. Ο Χίτλερ δεν συγχωρούσε εκείνους που αισθανόταν ότι τον πρόδωσαν». 




Και τέλος, η Σίτσα Καραϊσκάκη, το 1934 στο βιβλίο της Das Dritte Reich durch meine Brille (Tο Γ΄ Ράιχ μέσα απ’ τα γυαλιά μου, υπό έκδοση Θούλη 9/2015), στη σελίδα 169 γράφει για αυτούς που είχαν εκτελεστεί, λίγο καιρό πριν, τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών: 
«Γι’ αυτόν τον λόγο, η προσπάθεια για απόκτηση κύρους, το ολοφάνερο κυνήγι της δημοτικότητας από την ηγετική κλίκα των SA γύρω από τον Röhm, το μυρίστηκε καλά ο λαός ήδη πριν από την σύλληψή του από τον Χίτλερ. Γι’ αυτό δεν έδειξε ίχνος κατανόησης για τις ατομιστικές φιλοδοξίες μερικών ανδρών, τους οποίους η ηγετική τους θέση τούς έκανε εγωιστές, και κανένας από τον λαό δεν υπερασπίστηκε την αυθάδειά τους».

Περισσότερα και εδώ

Ristorante Verona

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Η δύναμη του Χίτλερ



Άραγε, μπορεί κανείς σήμερα να φανταστεί ότι ένας άνδρας που έχει σκοπό να απαλλάξει τον κόσμο από τον μαρξισμό, μιλάει σε ανοικτή συγκέντρωση οργανωμένων κομμουνιστών, που έχουν λάβει εντολή να τον γιουχάρουν και ότι στο τέλος οι ίδιοι οι οργανωμένοι οπαδοί του κομμουνιστικού κόμματος τον χειροκροτούν γιατί κέρδισε τις καρδιές τους; 

Αυτός ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ. 

Όταν ο Γκαίμπελς διάβασε το «Ο Αγών Μου», το 1925, σημείωσε στο ημερολόγιό του: 
«Ποιος είναι αυτός ο άνδρας; Μισός πληβείος, μισός θεός. Είναι αυτός πραγματικά ο Ιησούς ή ο Ιωάννης ο Βαπτιστής;». 
Μερικά χρόνια αργότερα, είπε: «Μόνο τώρα συνειδητοποιώ τι σημαίνει για μένα και για το κίνημα ο Χίτλερ. Τα πάντα! Τα πάντα!»... 


Αυτή ήταν η δύναμη και η προσωπικότητα που σήμερα σκοπίμως προσπαθούν να αποκρύψουν είτε να μειώσουν. Η δύναμη του Χίτλερ. 

Σήμερα θα παρουσιάσουμε αποσπάσματα από ένα κείμενο, γραμμένο σε μορφή ημερολογίου, ενός εβραιομπολσεβίκου, του Ντιέγκο Ριβέρα. Διαβάστε τι γράφει ο ίδιος για το τι έζησε στην Γερμανία του 1928. Απολαύστε το από το στόμα ενός φανατικού εβραίου.

Παρακάτω περιγράφει την εμπειρία του από μια προεκλογική ομιλία του Αδόλφου Χίτλερ, το 1928 στην έδρα του κομμουνιστικού κόμματος στο Βερολίνο. 

"Λίγες μέρες αργότερα είδα τον Αδόλφο Χίτλερ να απευθύνεται σε μια μαζική συνάντηση στο Βερολίνο, ένα τετράγωνο πριν από ένα κτίριο τόσο τεράστιο που καταλάμβανε το σύνολο του συγκροτήματος. Η οικοδομή αυτή ήταν η έδρα του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.[...] 
[...]Στα αριστερά μου στάθηκε ο Τέλμαν, γενικός γραμματέας του Κόμματος. Ο Μίντσενμπεργκ εξηγούσε τα σχόλιά μου στον Τέλμαν, και μετέφραζε την ομιλία του Χίτλερ σε μένα.[...]

[...]Καθώς ετοιμαζόταν να μιλήσει, ο Χίτλερ ορθώθηκε άκαμπτα, σαν να περίμενε να διογκωθεί και να γεμίσει το μεγάλο αγγλικό στρατιωτικό αδιάβροχό του ώστε να μοιάζει με γίγαντα. Στη συνέχεια, έκανε ένα νεύμα για να επικρατήσει σιωπή. Μερικοί κομμουνιστές εργαζόμενοι τον αποδοκίμασαν, αλλά μετά από λίγα λεπτά όλο το πλήθος σώπασε απολύτως.[...]


[...]Κάτι σε αυτόν πρέπει να ανατάραξε τα βαθύτερα κέντρα των Γερμανών ομοεθνών του, γιατί μετά από λίγο ένιωσα ένα περίεργο μαγνητικό ρεύμα να ρέει μεταξύ του και του πλήθους. Τόσο βαθύ ήταν που, όταν τελείωσε, μετά από δύο ώρες ομιλίας, υπήρξε ένα δευτερόλεπτο πλήρους σιγής. Ούτε καν οι κομμουνιστικές ομάδες νεολαίας, που είχαν εντολή να τον γιουχάρουν, δεν το έκαναν. Τότε η σιωπή έδωσε τη θέση της σε ένα τεράστιο, εκκωφαντικό χειροκρότημα από όλη την πλατεία.
Καθώς έφευγε, οι οπαδοί του Χίτλερ έκλεισαν τις γραμμές γύρω του με όλα τα σημάδια της αφοσιωμένης πίστης.[...] 

[...]Όσο για μένα, ήμουν τόσο χαμένος και προβληματισμένος, που δεν μπορούσα να δω τίποτα για να γελάσω. Αισθάνθηκα πραγματικά βουτηγμένος στη θλίψη.[...]


[...]Τώρα πια όμως ο Μίντσενμπεργκ δεν χαμογελούσε. Είχε παρακολουθήσει τον Χίτλερ, που βρισκόταν σχεδόν στην άλλη άκρη της πλατείας. 

Παρατήρησε ότι ο κόσμος τον χειροκροτούσε ακόμα. Πριν φύγει από την πλατεία, ο Χίτλερ γύρισε και έδωσε το ναζιστικό χαιρετισμό. Αντί για αποδοκιμασίες, το χειροκρότημα γιγαντώθηκε. Ήταν σαφές ότι ο Χίτλερ είχε κερδίσει πολλούς οπαδούς ανάμεσα στους αριστερούς εργαζόμενους. Ο Μίντσενμπεργκ ξαφνικά έγινε χλωμός κι έπιασε το χέρι μου.
Ο Τέλμαν κοίταξε έκπληκτος και τους δύο μας. Χαμογέλασε αδύναμα και χάιδεψε το κεφάλι μου. Στα ρώσικα, που ακούγονταν βαριά με τη γερμανική προφορά του, είπε, «Νιτσεβό, νιτσεβό» (Δεν είναι τίποτα, απολύτως τίποτα)...."

Ristorante Verona

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: George Lincoln Rockwell – Πάπιες και κότες




Συγγραφέας: George Lincoln Rockwell
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Ευάγγελος Ανδρούλης
Εικονογράφηση: Άννα Μαλτέζου
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 83
Έτος έκδοσης: 2016
ISBN: 978-618-81705-7-5



Μια ιστορία για το πώς η ανοχή και η φιλευσπλαχνία του αθώου και αφελούς γηγενούς μπορεί να τον οδηγήσει στη σκλαβιά.

Μια αλληγορία για το πώς ο «αναξιοπαθών ξένος», ο «δύστυχος φιλοξενούμενος», ο «διασκορπισμένος» γίνεται κυρίαρχος και κατακτητής.

Ένα παραμύθι που η αλήθειά του χάνεται στα βάθη του χρόνου…

Ένα παραμύθι επίκαιρο που δεν παλιώνει ποτέ…

Από τον Τζωρτζ Λίνκολν Ρόκγουελ



RV

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Erika


Erika - Blume

Το 1930, ο Γερμανός συνθέτης εμβατηρίων Herms Niel ή Ferdinand Friedrich Hermann Nielebock όπως ήταν το πραγματικό του όνομα,  έγραψε ένα τραγούδι για την Erika, αγριολούλουδο της εξοχής και κοινό γυναικείο όνομα της χώρας του. Στο τραγούδι που είχε ρυθμό εμβατηρίου ένας άντρας θυμάται την αγαπημένη του «την μικρούλα Erika» κάθε φορά που βλέπει το μωβ αγριολούλουδο. 


«Στους αγρούς, ανθίζει ένα μικρό λουλούδι» , δηλαδή η Erika. Αυτός ήταν και ο κανονικός, ολόκληρος τίτλος του τραγουδιού ("Auf der Heide blüht ein kleines Blümelein" στα Γερμανικά και "On the Heath a Little Flower Blooms" στα Αγγλικά. 

Ο συνθέτης Herms Niel

Το τραγούδι-εμβατήριο κυκλοφόρησε το 1938 και έγινε διάσημο και αγαπητό στους Γερμανούς πολύ πριν ξεκινήσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο ίδιος ο Niel εντάχθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ στις αρχές Μαΐου 1933 και έγινε ηγετικό στέλεχος στην Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ, δημιουργώντας πολλά εμβατήρια για τις εκστρατείες προπαγάνδας του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος. 

Έτσι, το Erika μπήκε σε όλες τις στρατιωτικές παρελάσεις του Τρίτου Ράιχ και της Βέρμαχτ και συνδέθηκε άρρηκτα με τον Εθνικοσοσιαλισμό.

"Στους αγρούς ανθίζει  ένα μικρό λουλούδι
και το λένε Έρικα. 

Ανυπόμονες, χιλιάδες μικρές μέλισσες 
τριγυρίζουν την Έρικα
γιατί η καρδιά της είναι γεμάτη γλύκα και το λουλουδάτο της φόρεμα ευωδιάζει.

Στους αγρούς ανθίζει  ένα μικρό λουλούδι
και το λένε Έρικα...."


Ristorante Verona

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Εβραίοι ελέγχουν τα σουηδικά μέσα ενημέρωσης



 
Η Anna Hagwall, μέλος του σουηδικού κόμματος Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ανακοίνωσε την παραίτησή της από όλες τις θέσεις του κόμματος και δήλωσε ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα για επανεκλογή το 2018 μετά τη διαπίστωση κατόπιν έρευνας την οποία έκανε ότι μια οικογένεια Εβραίων ελέγχει τα σουηδικά μέσα ενημέρωσης.

Ακολούθησε επιστολή της προς την εφημερίδα Aftonbladet στην οποία είπε ότι η ιδιοκτησία των μέσων ενημέρωσης θα πρέπει να ελέγχεται, και θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν η εθνικότητα.

«Η εθνικότητα του ιδιοκτήτη της εταιρίας είναι ένας παράγοντας που θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν και δεν πρέπει να επιτρέπεται σε καμία οικογένεια, εθνική ομάδα ή μειονότητα να ελέγχει άμεσα ή έμμεσα πάνω από το 5% των μέσων ενημέρωσης.» Η Anna Hagwall κατονόμασε την εβραϊκή οικογένεια Bonnier ως ιδιοκτήτρια του συνόλου των σουηδικών μέσων ενημέρωσης και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. 

Πιο συγκεκριμένα ο όμιλος Bonnier κατέχει 96 εκδοτικούς οίκους βιβλίων, 42 επιχειρήσεις και τη διανομή Τύπου, 105 ψηφιακές πλατφόρμες ειδήσεων, 9 εταιρείες παραγωγής ταινιών, 176 περιοδικά, 23 μεγάλες εφημερίδες, 33 τηλεοπτικούς σταθμούς και 33 "άλλα" μέσα μαζικής ενημέρωσης και καταστήματα, ελέγχοντας κατά αποκλειστικότητα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και διαμόρφωσης κοινής γνώμης στη Σουηδία.

"Τουλάχιστον το 80 τοις εκατό των μέσων ανήκει ή ελέγχεται από τους ίδιους ιδιοκτήτες," έγραψε Hagwell. "Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ως εκ τούτου, η ιδιοκτησία των μέσων ενημέρωσης θα πρέπει να παραχωρηθεί σε πολλές ανεξάρτητες εταιρείες και ανθρώπους. Για να το αλλάξετε αυτό, προτείνω να καταργήσετε τις επιδοτήσεις στον Τύπο."

Όταν ρωτήθηκε από την εφημερίδα Aftonbladet, ''πώς η κατάργηση των επιδοτήσεων Τύπου στις τοπικές εφημερίδες της χώρας θα μειώσει τη δύναμη της οικογένειας Bonnier πάνω στα μέσα ενημέρωσης στη Σουηδία;'', η Hagwall απάντησε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ότι «οι περισσότερες μικρές εφημερίδες ελέγχονται άμεσα ή έμμεσα από τους Bonnier, και το ότι θα πρέπει να επιδοτούνται από τους Σουηδούς φορολογούμενους αποτελεί ένα μυστήριο".

«Αφήστε τις επαρχιακές εφημερίδες που ανήκουν στην οικογένεια Bonnier να χρεωκοπήσουν, γιατί τότε ένα κενό θα δημιουργηθεί, το οποίο θα καλυφθεί από εφημερίδες που θα νοιάζονται για τον λαό και τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων."

Όπως ήταν φυσικό, οι δηλώσεις της και οι αποκαλύψεις για αυτούς που κατευθύνουν τη σουηδική κοινή γνώμη προκάλεσαν κατευθυνόμενες αντιδράσεις, με συνέπεια το κόμμα της όχι μόνο να κρατήσει απόσταση από τις αποκαλύψεις της αλλά και να δηλώσει ότι οι ισχυρισμοί της θέτουν εν αμφιβόλω το μέλλον της στο κόμμα.

Στην Ελλάδα υπάρχει βουλευτής που θα ερευνήσει και θα αποκαλύψει ποιοι πραγματικά βρίσκονται πίσω από εκδοτικές επιχειρήσεις και τηλεοπτικούς σταθμούς; 

 Ristorante Verona

«Έξυπνο» φράχτη με κάμερες νυχτερινής όρασης και θερμικές κάμερες κατασκευάζει η Ουγγαρία




Η Ουγγαρία ξεκίνησε την κατασκευή ενός δεύτερου «έξυπνου φράχτη» στα σύνορά της με τη Σερβία.

Ο έξυπνος φράχτης θα διαθέτει κάμερες νυχτερινής όρασης και θερμικές κάμερες με στόχο να ελέγχει πιθανές απόπειρες αλλόφυλων εισβολέων να εισέλθουν στη χώρα, όπως μετέδωσε χθες Δευτέρα η κρατική τηλεόραση.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν είχε ανακοινώσει τον Αύγουστο την κατασκευή αυτού του φράχτη για την ενίσχυση του ήδη υπάρχοντος, ο οποίος είχε κατασκευαστεί την προηγούμενη χρονικά και έχει μήκος 175 χιλιόμετρα.

Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης χαρακτήρισαν τον δεύτερο φράχτη, το πρώτο κομμάτι του οποίου μόλις ολοκληρώθηκε, «έξυπνο» εξαιτίας των μέσων τελευταίας τεχνολογίας που διαθέτει, όπως οι θερμικές κάμερες. Το ύψος του φράχτη φτάνει τα τρία μέτρα και το πρώτο του κομμάτι έχει μήκος 10,3 χιλιόμετρα.

Σύμφωνα με το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο M1, ο φράχτης αυτός θα βοηθήσει να μειωθεί ο αριθμός των στρατιωτών και των αστυνομικών που χρειάζονται για να ελέγχουν τα ουγγρικά σύνορα. Στη συνέχεια η κυβέρνηση της χώρας θα αποφασίσει πότε θα κατασκευαστεί ο υπόλοιπος φράχτης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατασκευή του πρώτου κομματιού του δεύτερου φράχτη στα σύνορα με τη Σερβία, που θα σταματήσει την εισβολή αλλοφύλων ολοκληρώθηκε σύμφωνα με το Euractiv από Ούγγρους κρατούμενους.

πηγή

RV


Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Γερμανικές μυστικές υπηρεσίες: «Έρχεται ανελέητος θρησκευτικός πόλεμος σε Γερμανία και Ευρώπη»




Πανικό στην κυβέρνηση συνασπισμού Μέρκελ και Σόιμπλε έχει προκαλέσει κατεπείγουσα έκθεση των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών, σύμφωνα με  την οποία, πατριωτικές οργανώσεις στη Γερμανία είναι πανέτοιμες  να «επιτεθούν» σε μουσουλμάνους εισβολείς, ενώ ευρίσκονται σε στενή συνεργασία με άλλες παρόμοιες ομάδες σε όλη την Ευρώπη και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Αυτό ανακοίνωσε με όλες τις επισημότητες ο επικεφαλής της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών, επισημαίνοντας παράλληλα ότι όταν ξεκινήσει αυτό για το οποίο όλοι φοβούνται θα έχουμε έναν άγριο «εσωτερικό πόλεμο» εντός Ευρώπης.

Πρόκειται για την διαπίστωση ότι η Ευρώπη θα αποτελέσει πολύ σύντομα το πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των Ευρωπαίων και των αλλόφυλων εισβολέων, σε έναν σκληρό, ανελέητο, και κυρίως αιματηρό πόλεμο. 

RV

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ευρώπη θα γίνεις μεγάλη ξανά




Περισσότεροι από 700 Εθνικοσοσιαλιστές του σκανδιναβικού Κινήματος Αντίστασης Σουηδίας (NMR) διαδήλωσαν στη Στοκχόλμη το Σάββατο 12 Νοεμβρίου. Βάδισαν προς το κοινοβούλιο της Σουηδίας, στην ιστορική συνοικία της Γκάμλα Σταν σε μια διαδήλωση που θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν η αστυνομία δεν παρεμπόδιζε την προσέλευση μελών της οργάνωσης στον χώρο συγκέντρωσης. Μεταξύ των ομιλητών ήταν ο 88χρονος σήμερα Vera Oredsson, ο οποίος ήταν μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας και μίλησε για την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. 



Αναρχικοί και κομμουνιστές έκαναν αντισυγκέντρωση με την κάλυψη της αστυνομίας και προσπάθησαν να δημιουργήσουν επεισόδια. Τουλάχιστον πέντε άτομα συνελήφθησαν και δύο τραυματίστηκαν στη μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία της παράταξης. 

Το βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους




Βίντεο με την αστυνομία να παρεμποδίζει την προσέλευση μελών στη συγκέντρωση. 





Βίντεο από την πορεία


πηγή

Ristorante Verona

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Ομιλία του Λούις Ρέι Μπημ



Ο Λούις Ρέι Μπημ (Louis Ray Beam) είναι Αμερικανός ακτιβιστής του Λευκού Εθνικισμού, βετεράνος του Βιετνάμ, ο οποίος έχει αναπτύξει τη στρατηγική της «Ακέφαλης Αντίστασης».


Άγαλμα πολιτοφύλακα της Αμερικανικής Επανάστασης


RV

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Η επανάσταση στην Αμερική




«Η επανάστασή μας δεν είναι υλιστική –είναι μια δραστική πνευματική αλλαγή στον τρόπο που σκέφτεται και αισθάνεται ο λαός μας.
Είναι η εξάλειψη του εγωιστικού και άπληστου, στείρου ατομισμού, είτε αυτός αποκαλείται φιλελευθερισμός, συντηρητισμός ή δημοκρατία, και η αποκατάσταση στις καρδιές των Δυτικών Λευκών του βαθύτερου αισθήματος αγάπης προς τη φυλή μας. Η αγάπη για την ομάδα στην οποία ανήκει κάποιος εκφράζεται με τη θέλησή του να θυσιαστεί και να προσφέρει στην οικογένειά του –και στη φυλή του, τη μεγαλύτερη, δηλαδή, οικογένειά του.[...]

[...] O μέσος Αμερικανός αγρότης και εργάτης έχει ακόμα μέσα του τα αγνά και υγιή φυλετικά ένστικτα των προγόνων μας.

Ξέρω καλά πως πολλοί Ευρωπαίοι εξανίστανται θυελλωδώς στη σκέψη ότι οι ‘Αμερικανοί’ είναι ποτέ δυνατόν να επανιδρύσουν τον Δυτικό πολιτισμό. Και δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς γι’ αυτό. Οι ‘Αμερικανοί’ που γνωρίζει η Ευρώπη σήμερα είναι, ως επί το πλείστον, ΕΒΡΑΙΟΙ. Η ‘αμερικανική’ εξωτερική πολιτική που γνωρίζουν, και η οποία έχει καταστρέψει τις χώρες τους, έχει κατακρεουργήσει τον πληθυσμό τους και έχει παραδώσει τη μισή Ευρώπη στον Κομμουνισμό –και η οποία σήμερα εξακολουθεί να παρέχει απλόχερη βοήθεια στους εχθρούς της Λευκής φυλής, την ίδια ώρα που τσακίζει τους φίλους της –ήταν και είναι σχεδιασμένη και υποκινούμενη από Εβραίους.

Με λίγα λόγια, οι Ευρωπαίοι έχουν δει την Αμερική μόνο μέσα από το εβραϊκό πρίσμα –γνωρίζουν ‘Αμερικανούς’ που δεν είναι καθόλου Αμερικανοί στην πραγματικότητα αλλά Εβραίοι.

Αδέρφια μου, Λευκοί της Ευρώπης, πιστέψτε με όταν σας λέω πως η Αμερική βρίθει άξιων και γενναίων ανθρώπων –ανθρώπων που έχουν το ίδιο αίμα με εσάς και που θα δοξάσουν τη φυλή μας, όταν δουν επιτέλους την επιτακτική ανάγκη να σηκώσουν τα μανίκια για να δώσουν την τελειωτική μάχη.»

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του George Lincoln Rockwell: White Power

Ristorante Verona